ఆంధ్రభోజ.. 21వ శతాబ్దం

తొలిప్రేమ - 8

2011-10-26T13:27:00.003+05:30

ధభేల్ మంటూ ఒక శబ్దం. మొహం మీద ఏదో పడినట్లు అనిపిస్తోంది. ఉలిక్కిపడి లేచానునేను.

"రేయ్ వెధవన్నర వెధవా… నీకోసంమేమిద్దరం ఇక్కడ ప్లానులు వేయలేక చస్తుంటే నీకు నిద్ర ఎలా పడుతోంది రా???"చేతిలో దిండు పట్టుకునిరెచ్చిపోతూ అన్నాడు ప్రభు.

ఏమీ లేదు రా. మన గోపాల్ గీతకి ఎలా ప్రపోజ్ చేసాడా అని ఆలోచిస్తూ ఉన్నా. తనపుట్టినరోజు నాడు రోజాపూలు తీసుకెళ్లి మోకాళ్ల మీద కూర్చుని... హ హ హ...అసలు.."

"రేయ్... కోసింది చాలు కాని, ముందు నీ గురించి... అవును ఏమన్నావ్? పుట్టిన రోజు... రేయ్, కీర్తన పుట్టిన రోజు ఇంకో వారంలో ఉంది రా. నువ్వుఆ రోజు ఏదైనా స్పెషల్ గా చెయ్యి రా తనకోసం. పడకపోతే అప్పుడు నన్నడుగు" అనిఅన్నాడు గోపాల్.

నెత్తి మీద ఆపిల్ పడ్డ న్యూటన్ లాగ ఆలోచనలో పడిన నేను చివరకు వాడు చెప్పినసలహా సమంజసంగానే ఉందని ఫిక్స్ అయిపోయా.

"కాకపోతే ఒక చిన్న సమస్య రా. తన పుట్టిన రోజునాడు కీర్తన తన ఇంటికి వెళ్తోందట రా. మరి నువ్వు ఎలా కలుస్తావు?" అన్నాడు ప్రభు.

"రేయ్, ఆలోచించకూడదు రా. ఇదే మంచి అవకాశం. తన ఊళ్ళోనే కలుస్తా. తనని థ్రిల్ చేస్తా. ప్రపోజ్చేసి పిచ్చెక్కిస్తా. ఎందుకు వర్కవుట్ అవ్వదో చూద్దాం." అంటూ అక్కడినుంచివెళ్లిపోయా.

ఏం చేసైనా సరే, కీర్తనని మాత్రంతన పుట్టినరోజు నాడు కలవాలన్న ఆలోచన నాలో బలంగా నాటుకుపోయింది. చివరకి ఆ రోజు రానేవచ్చింది.

తన ఊరికి ఎలా వెళ్ళాలా అని ప్లాన్ చేస్తూ ఉన్నా నేను. "రేయ్, అక్కడికి వెళ్ళాక తనది పెద్ద ఇల్లు అయితే?ఇంటినిండా కుక్కలు,ఉంటే? బాడీ గార్డ్స్ ఉంటే? వాళ్ళ చేత నిన్ను కొట్టిస్తే? అసలు ఇవన్నీ ఎందుకు, నువ్వక్కడికి వెళ్ళక ముందే..." పక్కనుండి ప్రభు అన్నాడు.

"రేయ్ శని పరమాత్మా. నాలుక మీద మచ్చ ఉన్నమహానుభావా. ఒక్క రోజైనా కాస్త మంచి మాట్లాడరా. నీ..."

"అంటే అలా కాదు రా. అడ్రస్ కనుక్కోవడానికే నానాతిప్పలూ పడ్డాం. ఇంక కలవాలంటే..."

"రేయ్, అవన్నీ నాకు వదిలేయ్ రా నేను చూసుకుంటా.”

"రేయ్, గుర్తు తెచ్చుకో. అడ్రస్ కోసమే గడ్డి తిన్నంత పని అయ్యింది. నాకెందుకో కీడుఅనిపిస్తోంది రా. దయచేసి ఈ ప్లాన్ మార్చేయి." అన్నాడు ప్రభు.

వారం క్రితం తన అడ్రస్ కోసం ఏం చెయ్యాలా అని అనుకుంటుండగా గోపాల్ ఒక చక్కనిఐడియా ఇచ్చాడు. ప్రిన్సిపాల్ గదిలో ఉన్న రికార్డులలో తన అడ్రస్ దొరుకుతుందని,అందులోకి చొరబడగలిగితేమనకి దొరికినట్లే అని. కాని మేము దొరికిపోతే, మా బతుకులు నాశనమయిపోయినట్లే. మొత్తానికి నాపట్టుదలతో వాళ్ళని ఒప్పించి మేము "ఆపరేషన్ అడ్రస్" కోసం సిధ్ధపడ్డాము. ఆరోజు రాత్రి స్టడీ అవర్ మధ్యలో మంచినీళ్ళ సాకు చెప్పి గోపాల్, బాత్రూం సాకు చెప్పి నేను తప్పుకున్నాం. ప్రభుఏం చెప్పాడో తెలియదు కాని పావు గంట తర్వాత మాత్రం మాతో జత కలిశాడు. ముగ్గురం కలిసిప్రిన్సిపాల్ గది బయట ఎదురుచూస్తూ ఉన్నాం. కాసేపాగి ఆయన రౌండ్స్ కోసం వెళ్ళారు.దొరికిందే సందు అని ముగ్గురం తలో పక్కా వెతకడం మొదలుపెట్టాం. చివరకి కష్టపడిసాధించాం. ఇంతలో మా కెమిస్ట్రీ లెక్చరర్ గొంతు వినిపించేసరికీ ఒక్కొక్కళ్ళకీముచ్చెమటలు పట్టాయి.

మేమిద్దరం వెళ్లి బల్ల వెనుక దాక్కున్నాం. గోపాల్ తలుపు దగ్గర సైంధవుడిలాగఅడ్డంగా నిలబడి ఆయన రాగానే "గుడీవినింగ్ సార్" అని ఆయన్ని బెదరగొట్టాడు.ఇక్కడేం చేస్తున్నావురా అని ఆయన అడిగితే "రేపు కెమిస్ట్రీ పరీక్ష కద సార్,అందుకని లాబ్ లోచదువుదామని ప్రిన్సిపాల్ గారిని అడగడానికి వచ్చా సార్. లాబ్ లో ప్రయోగాలు చేస్తూచదివితే బాగా గుర్తుంటుందని నా తపన సార్." అని సెంటిమెంటుతో సిమెంటు గోడకట్టాడు. ఆయన కరిగిపోయి లాబ్ తాళాలు ఇచ్చి "నువ్వు కుమ్మేయ్యరా గోపాల్.నీలాంటి స్టూడెంట్ ని నేనిప్పటిదాకా చూడలేదు. నువ్వు జీవితంలో ఎంతో పైకొస్తావురా" అని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు.

ఆ సన్నివేశం గుర్తొచ్చి గోపాల్ విచిత్రమైన సమయస్పూర్తికి నవ్వొచ్చింది. ఏదిఏమైనా సరే నేను మాత్రం కీర్తన విషయంలో తగ్గే సమస్యే లేదని ప్రభుకి తేల్చి చెప్పేసినేను బయలుదేరాను.

తన ఇంటిదగ్గరకి వెళ్లి ఒక చెట్టు చాటుగా గమనిస్తూ ఉన్నాను. తను బయటికివస్తుందా లేదా, వస్తే ఎలా, రాకపోతే ఎలా, ఇలాంటి ప్రశ్నలు ఎన్నో నా బుర్రలో గిర్రున తిరుగుతున్నాయి. అంతలో నా గతం నాముందు కనిపించినట్లు, మా తొలి కలయికలో తన్ను వేసుకున్న విధంగా పట్టులంగా వోణీ లో తలస్నానం చేసి విరబోసుకున్న కురులతో బయటికి వచ్చింది కీర్తన.ఒక్కసారిగా నా గుండె కొట్టుకోవడం ఆగిపోయి తన నామస్మరణ మొదలుపెట్టింది. చేతిలోపువ్వులు, పళ్లు, కొబ్బరికాయ ఉన్నఒక బుట్ట పట్టుకుని గుడికే అనుకుంట,బయలుదేరింది. తను అలాసందు తిరిగిన వెంటనే నేను తన వెంటే నడవడం మొదలు పెట్టాను.

చివరకు ఎవ్వరూ లేని ఒక చోటికి వెళ్లాకా గబాలున తన వెనక్కి వెళ్లి "హ్యాపీబర్త్ డే కీర్తనా", అని అన్నాను. అనుకోని ఈ సంఘటనకి బెదిరిపోయినతను నన్ను చూసి ఆశ్చర్యానికి గురైంది. ఇంతలోనే నన్నో పక్కకి లాగేసి

"ఎందుకొచ్చావ్ అసలు నువ్వు. ఏమనుకుంటున్నావ్ నువ్వు నీ గురించి? ఇలాంటివి నాకు నచ్చవని చెప్పా కదా, అయినా సరే ఏంటిది?" అని అంది. ఇంకా ఇలాంటివి అంటూనే ఉంది.

తన కోపానికి దాసోహమైన నేను మెల్లగా తనకోసం కొన్న బహుమతిని ఒక గులాబి పువ్వుతోపాటు బయటికి తీసి, మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని "నా హృదయ నర్తన, నా కీర్తనకి హార్థిక జన్మదిన శుభాకాంక్షలు. ఐ లవ్ యూ కీర్తనా" అనిఅన్నాను. అప్పటికి కానీ తనకంగారుకు కారణం నాకు అర్థంకాలేదు.

"కీర్తనా, ఎవడే వాడు? రేయ్, ఎవడ్రా నువ్వు? ఆగక్కడ..." అంటూ గంభీరంగా ఓ గొంతువెనకనుండి వినిపించింది. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే కీర్తన వాళ్ళ నాన్నగారు.

ట్రింగ్ ట్రింగ్...

టక్... టక్... టక్...

"విక్రమ్, నీ సోది కాసేపుఆపి ఎవరొచ్చారో చూడచ్చు కదా." లోపలినుంచి నా భార్య గొంతు.

“నాన్నా, ఆ తర్వాత ఏం జరిగింది? చెప్పు నాన్నా...” అన్నాడు సంజయ్

"నాన్నా, గీత ఆంటీవచ్చింది." అంటూ పరిగెత్తుకొచ్చింది లాస్య, నా పదేళ్ల కూతురు. అప్పటిదాక నా పక్కనే కూర్చున్న తనుఅంతలోనే ఎప్పుడు వెళ్ళిందో, ఎప్పుడు తలుపుతీసిందో కూడా అర్థం కాలేదు నాకు.

"రేయ్ ఫూల్.." గోపాల్ గొంతు వినిపించింది.

"డాడీ, గోపాల్ అంకుల్కూడా వచ్చారు." అన్నాడు సంజయ్, నా పదమూడేళ్ల సుపుత్రుడు.

“హేయ్, గోపాల్, గీతా, రండి రండి..సంజయ్, వెళ్లి అమ్మకి చెప్పి రా గోపాల్, గీత వచ్చారని.”

"అంకుల్, ఇప్పుడే నాన్న మీఅందరి కథలు, కాలేజీ గాధలుచెబుతున్నారు" అని అంటూ లోపలికి వెళ్లాడు సంజయ్.

"నువ్వొకడివి. చెప్పిన కథనే ఎన్ని సార్లు చెబుతావు రా. విసుగనిపించదూ? నీ కొడుకు నిన్ను మించినోడు. ఎన్ని సార్లు విన్నా ప్రతీ సారీ ఏమీ తెలియనట్లువాడూ, వాడి ప్రశ్నలు.. బానే ఉంది రా నీ పని. మీ ఇంటి మహా ఇల్లాలికి నిన్ను భరించే ఓపికఉన్నందుకు మెచ్చుకోవాలి. ఇంతకీ తనెక్కడ?" అన్నాడు గోపాల్.

లోపలినుండి బయటికొచ్చింది తను. కళ్లు కుట్టేసే చిలకాకుపచ్చని డిజైనర్ చీర, చీకటిని మైమరపింపజేసే విరబోసుకున్న నల్లని కురులు, హంసలకే ఈర్ష్య పుట్టించే సొంపైన తన నడక, దేవతలని తలపించేతన అందం, అన్నీ కలబోసి నా హృదయ దేవత, నా కలల రాణి, నా జీవితభాగస్వామి, నా కీర్తన.

సమాప్తం

చివరి మాట: నాకు మూల కథను అందించిన నా ప్రియ మిత్రుడుప్రశాంత్ కి మళ్లీ మనస్పూర్తిగా నా కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుంటున్నాను. నా వ్రాతలనిప్రోత్సహించి నేను ఈ కథని వ్రాయటం కొనసాగించడానికి నాకు కారణభూతులైన నామిత్రులందరికీ, ఈ కథని చదివినాకు ఎన్నో సలహాలందించిన అందరికీ ధన్యవాదములు.

ఇంకా మీ అందరి ప్రోత్సాహంతో ఎన్నో కథలు, కవితలు, నవలలు, వ్రాసే స్పూర్తినాకు కలగాలని కోరుకుంటూ, అందాకా సెలవు.

అందరికీ దీపావళి శుభాకాంక్షలు..

నీ దూకుడు – ఏదీ సాటి రాదు…

2011-09-28T10:06:00.002+05:30

“నాన్నా, వాడు చాలా పూర్ నాన్నా. వాణ్ణి ఆ బంటీ గాడు ఎక్కిరిస్తుంటే చూసి కోపమొచ్చి కొట్టా. ఆది చూసి మా టీచర్ ఒరేయ్, నీకు దూకుడు బాగా ఎక్కువ రా అని అంది. ఆసలు దూకుడంటే ఏంటి నాన్నా? గుడ్డా బ్యాడా?” అని ఓ కొడుకు తన తండ్రిని అమాయకంగా అడుగుతాడు.

“గుడ్డే రా” అంటాడు ఆ తండ్రి.

ఇది దూకుడు సినిమాలో హీరో మాట్లాడే తొలి సన్నివేశం. ఆ తర్వాత ఆ తండ్రి ప్రమాదంలో మరణిస్తాడు. ఆ కొడుకు పెరిగి పెద్దవాడవుతాడు, అదే దూకుడుతో. ఎంతంటే దేన్నీ లెక్క చేయని పోలీస్ అవుతాడు.

మహేష్ బాబు, సమంత, ప్రకాష్ రాజ్, సోను సూద్ ముఖ్య తారాగణం గా, శ్రీను వైట్ల దర్శకత్వం వహించిన దూకుడు చిత్రం ఈ నెల 23న ప్రపంచమంతా భారీ ఎత్తున విడుదలయింది. ఐదేళ్ళుగా తమ అభిమాన నటుడి నుండి ఓ మంచి చిత్రం కోసం ఎదురుచూసిన రాజకుమారుడి అభిమానుల అంచనాలను మించి వారికి కన్నుల పండుగగా, దసరా పండుగ కానుకగా తెరమీదికొచ్చింది ఈ చిత్రం. తన మిగతా చిత్రాలకుమల్లే ఇందులో కూడా హాస్యానికి పెద్దపీట వేస్తూ ప్రముఖ హాస్యనటులందరి పాత్రలను ఎంతో అద్భుతంగా సృష్టించాడు శ్రీను వైట్ల.

సినిమా హీరో అవ్వాలనుకుని అవ్వలేక వయసైపోయినవాడి పాత్ర ఎం.ఎస్.నారాయణ పోషించారు. సొంతం సినిమాలో రీలు లేని కెమెరాతో ఫొటో షూట్ చేసే బుర్రలేని ఎం.ఎస్. ఇందులో మాత్రం హై డెఫినిషన్ కెమెరాతో వీడియో షూట్ చేసి పెట్టుకుంటాడు. యమదొంగ, మగధీర, సింహా, రోబో చిత్రాలలో కీలక సన్నివేశాలను అనుకరిస్తూ చేసిన ఆ వీడియో షూట్ చూస్తే నవ్వలేక పిచ్చెక్కుతుంది. “కళ్ల కింద కారీ బ్యాగ్ పెట్టుకుని, నువ్వు హీరో అంటే ఎలా నమ్మావ్ రా” అని ధర్మవరపు సుబ్రహ్మణ్యం అంటే “గ్రాఫిక్స్ లో తీసేస్తారనుకున్నా” అని చెప్పే సన్నివేశంలో ఎమ్.ఎస్. భేష్.

దీనికి తోడు నెగిటివ్ షేడ్స్ ఉన్న కారెక్టర్ చేయ్యాలని తపనతో కాలి బూడిదైపోతున్న తింగరోడి పాత్రను బ్రహ్మానందం పోషించారు. వీళ్ళిద్దరినీ ఒక రియాల్టీ షో పేరుతో ఆడుకునే మన హీరో, ఈ సన్నివేశాలతో సినిమా సెకండ్ హాఫ్ అంతా నవ్వుకోడానికే సరిపోతుంది. “నాకు ఐస్ క్రీం అన్న క్రైం అన్నా ఒకటే రా. పెద్ద తేడా లేడు. ఐస్ క్రీం తింటే కనీసం పుల్లైనా మిగులుతుంది. నేను క్రైం చేస్తే ఏమీ మిగలదు.” ఆని ఇంట్రో సీన్ లో డైలాగు చెప్పినప్పుడు, “నన్ను వాడుకోండి సార్.” అని మహేష్ తో అంటున్నప్పుడు, బ్రమ్మి తనదైన శైలిలో ప్రేక్షకులని మైమరిపించేశాడు. ఒక సన్నివేశంలో వెంటవెంటనే రౌద్రం, అమాయకత్వం, ఆనందం, ఇలా ఏడెనిమిది రకాల ఎక్స్ప్రెషన్స్ చూపించి తనకు తనే సాటి అని అనిపించుకున్నాడు. పెన్ కెమెరాలో నాగార్జునతో మాట్లాడడం, SMS అప్పీల్ చెయ్యడం లాంటి సన్నివేశాలు మనల్ని నవ్వాపుకోనీయకుండా చేస్తాయి. బ్రహ్మానందం అభిమానులకి ఈ చిత్రం ఓ కన్నుల పండుగ.

కాస్త సన్నబడిన సమంతా, అందాన్ని అభినయాన్ని తెరమీద చక్కగా పలికించింది. తన పాత్ర, వ్యవధిలో చిన్నదే అయినా మనకు గుర్తుండే విధంగా ఉంటుంది. ప్రత్యేకించి పాటలలో హీరో పక్కన ఎంతో అద్భుతంగా కనిపించింది. ఈక “పూవై పూవై” పాటలో ఉర్రూతలూగించింది పార్వతి మెల్టన్. ప్రకాష్ రాజ్, శియాజీ షిండే, సుప్రీత్, కోట శ్రీనివాస రావు, సోను సూద్, ఎవరెవరి పాత్రలకు వారు న్యాయం చేశారు. చెప్పుకోదగ్గ విషయమేమిటంటే నాజర్ ఇందులో ఒక హాస్యభరితమైన పోలీసు పాత్రను పోషించారు.

ఇక మాటలు. ప్రాసని, యాసని ఒద్దికగా కలబోసి ఎంతో ప్రయాసతో మాటలు రచించారు శ్రీను వైట్ల, కోన వెంకట్. థమన్ స్వరపరిచిన పాటలు ఇప్పటికే అదుర్స్ అనిపించాయి. నేపధ్య సంగీతం కూడా చాల చక్కగా సన్నివేశానికి అనుగుణంగా రూపొందించాడు థమన్. నిర్మాతలు కూడా ఎక్కడా తగ్గకుండా ఖర్చుకి వెనకాడకుండా చిత్రాన్ని ఎంతో అద్భుతంగా తెరకెక్కించారు. అన్నింటినీ మించి శ్రీను వైట్ల దర్శకత్వం. ఈ చిత్రంతో తన సత్తా ఏంటో నిరూపించుకున్నాడు. బాక్సాఫీసుని షేక్ చెయ్యగల సత్తా ఉన్న దర్శకులలో తన పేరును కూడా నమోదు చేసుకున్నాడు.

ఇంక మిగిలింది మహేష్. తను ఒక దర్శకుడి హీరో అని మళ్ళీ ఋజువు చేసాడు ఈ చిత్రంతో. యాక్షన్ సీన్లలో రౌద్రం, హాస్య సన్నివేశాలలో ఎం.ఎస్, బ్రమ్మి ల పక్కన చిన్నతనం, రెండూ ఎంతో అలవోకగా పండించాడు. హాస్య సన్నివేశాలలో తను కూడా హీరోయిజాన్ని పక్కన పెట్టి ఓ హాస్య నటుడిగా ఎంతో ఒదిగిపోయాడు. శ్రీను వైట్ల కి ఉన్న కామెడీ టైమింగుని మహేష్ మంచినీటిప్రాయంగా జీవించాడు. ఓక పక్క ముఖం మీద చిరునవ్వును, ఆశ్చర్యాన్ని ఒకేసారి చూపిస్తూ పొట్టి పొట్టి పంచ్ డైలాగులతో దుమ్మురేపి, మరోపక్క విలన్ ని ఎదుర్కొనే సన్నివేశాలలో తెలంగాణా యాసతో చించేశాడు. ఫస్ట్ హాఫ్ లో వెన్నెల కిషోర్ తో, సెకండ్ హాఫ్ లో ఎమ్.ఎస్, బ్రమ్మి లతో, హాస్యరసాన్ని అద్భుతంగా పండించాడు. ముఖ్యంగా ఎం.ఎస్. నారాయణ, బ్రహ్మానందం లను పొగడ్తలతో ఎత్తేసే సన్నివేశాల్లో మహేష్ లోని అసలైన కామెడీ కోణాన్ని చూడొచ్చు.

మొత్తంగా చెప్పాలంటే ఈ సంవత్సరం మొదటినుండీ తెలుగు పరిశ్రమ తమిళ డబ్బింగ్ చిత్రాలనే పోషించింది. ఒక చక్కని సంపూర్ణమైన తెలుగు చిత్రం కోసం వేచిచూసిన ప్రేక్షకులకి దసరా కానుకగా ఈ చిత్రం సరైన సమయంలో ముందుకొచ్చింది. ఇప్పటికే రికార్డులను సృష్టిస్తున్న ఈ చిత్రం ‘మగధీర’ రికార్డులను తిరగరాస్తుందో లేదో కాలమే నిర్ణయించాలి. అంతవరకూ ఎన్ని సార్లు కుదిరితే అన్ని సార్లు ఈ సినిమా చూసి ఆనందించడమే మన పని.

చివరిగా సినిమాలోని కొన్ని పంచ్ డైలాగులు

మైండ్ లో ఫిక్స్ ఐతే బ్లైండ్ గా ఎళ్ళిపోతా.

భయానికి మీనింగే తెలియని బ్లడ్డు రా నాది.

ఓక్కొక్కడి బల్బులు పగిలిపోవాలి

కళ్లున్నోడు ముందే చూస్తాడు. దిమాకున్నోడు దునియా మొత్తం చూస్తాడు. (తెలంగాణా యాసలో)

ఈ దూకుడే లేకపోతే పోలీస్ మాన్ కి, పోస్ట్ మాన్ కి తేడా ఏముంటుంది?

నేను నరకడం మొదలుపెడితే నరకం బయట హౌస్ ఫుల్ బోర్డ్ పెట్టుకోవలసిందే రా.

నేను రిలీజ్ ఐన బుల్లెట్ లాంటివాడిని. లెఫ్టు రైటు ఉండవు. స్ట్రైటుగా వెళ్లిపోతా.

తొలిప్రేమ - 7

2011-09-13T23:12:00.000+05:30

దీనికి ముందు తొలిప్రేమ - 6 ని చదవండి.

కొన్ని రోజులు గడిచాయి. నేను రోజురోజుకీ ఎంతో ఉత్సాహంతో క్లాసుకివెళ్తున్నాను. కాకపోతే చదువు మీద శ్రద్దతో మాత్రం కాదు. ఎవరోఓ మహానుభావుడు చెప్పినట్లు, ప్రేమలో ఉంటే ఇంక ప్రపంచమేదీ కనిపించదు అని, చుట్టూ మనంప్రేమించినవాళ్లే కనిపిస్తారని,నాకు కూడా అచ్చం అలాగే ఉంది. ఎటు చూసినా ఆమె రూపమే. ఎవ్వరేమన్నా, ఆమె మాటలే, ఆ నవ్వుల సవ్వడే. దీనిప్రభావం కాబోలు, ఆఖరికిప్రభు చెప్పే సోది కూడా ఎంతో తీయగా అనిపించేది. చివరికి క్లాసుల్లో కూడా ఏంచెబుతున్నారో వినిపించేదే కాదు. పైగా తను నవ్వినప్పటినుంచి తనకి నా పట్ల ఎటువంటిదురభిప్రాయమూ లేదని తేలిపోయింది. ఇంకారోజురోజుకీ నాకు తనంటే ఇష్టం పెరిగింది.

దాంతో ఓ రోజు మా గదిలో మళ్లీ ఉప్పర మీటింగు మొదలయ్యింది. "ఇంకేముందిరా, విషయం తేలిపోయింది. కాబట్టి, వెళ్లి నీ మనసులో మాటచెప్పెయ్యి." అని మా గోపాల్ అంటే, "వద్దురా. తొందర పడకు. ఇంకొన్ని రోజులు ఆగు. తనమనసులో నిజానికి ఏముందో తెలుసుకున్నాకే నీ మనసులో మాట చెప్పు" అని మా ప్రభుఅన్నాడు. "అమ్మాయిల విషయంలో ఎప్పుడూ అనుకోనివే జరుగుతాయటరా. నేనెక్కడోచదివాను." అని అన్నాడు. కబీరు తెలిసి అన్నాడో, తెలియక అన్నాడో తెలీదు కాని, అతి కష్టమైన సముద్రంలోతుల్ని కొలవచ్చు, ఆకాశంఎత్తుని కూడా కొలవచ్చు, కానీఆడదాని ఆలోచనలను అంచనా వెయ్యటం చాలా కష్టతరం అని, నిజం కాకపోతే ఎందుకు అంటాడు, అని మనసులో అనుకుంటూ, ప్రభు చెప్పిన దాంట్లో కూడాన్యాయం ఉందని గ్రహించి వెంటనే తనకి నా ప్రేమని చెప్పడం సమంజసం కాదనినిర్ణయించుకున్నాను.

ఆ మరుసటి రోజు నేను కొంచెం ముందుగానే క్లాసుకు వెళ్లి గోపాల్కూర్చునే చోట కూర్చున్నాను. సాధారణంగా వాడు మధ్య వరుసలోని చివరి బెంచీలో కుడిచేతిపక్కకి కూర్చుంటాడు. తన పక్కనే పక్క వరుసలో ఎడమ పక్కకి కూర్చుంటుంది గీత. ఆ రోజునేను గోపాల్ జాగాలో కూర్చోవడం చూసిన గీత వెళ్లి కీర్తన బెంచీలో కూర్చుంది. తర్వాతవచ్చిన గోపాల్ నన్ను చూసి తిట్టుకుంటూ నా పక్కన (నేను ఎప్పుడూ కూర్చునే చోటు)కూర్చున్నాడు. ఆ తర్వాత వచ్చిన కీర్తన ఏమీ చెయ్యలేక వచ్చి గీత కూర్చునే చోట (నాపక్కకి) కూర్చుంది.

ఆ రోజు యాద్ధృచ్చికంగా జరిగిందో, లేక ఇదంతా ముందే రాసుందో కానీ, నా పెన్ను రాయటం ఆగిపోయింది. ఎవరినడగాలో తెలీక అటూ ఇటూ చూస్తున్ననాకు పక్కనుండి ఒక చెయ్యి కనిపించింది. "ఇదిగో, కావాలంటే ఇది తీసుకో" అంటూ కీర్తన తనదగ్గరున్న పెన్ను ఒకటి ఇచ్చింది. మనసులో మురిసిపోతూ నేను పెన్నును తీసుకున్నాను.ఇంక దాన్ని పైకీ కిందకీ చూస్తూ నా ఊహల్లో మునిగితేలుతున్నాను. "ఒరేయ్, అది నేను నీకు గత నెలఇచ్చిన పెన్నే కదరా... ఎక్కడో పోయిందని కూడా చెప్పావు..??" అంటూ ఒకగార్ధభస్వరం వినిపించింది. "కట కట కట కటా...." అని అనుకుంటూ పక్కనున్నగోపాల్ వైపు చూసేలోపే అ పక్కనుండి కీర్తన చూసి ఫక్కున నవ్వేసింది.

కొన్ని వారాలు గడిచాయి. మేము అప్పుడప్పుడూ మాట్లాడుకుంటూఉండేవాళ్లము. ఎటొచ్చీ ఎప్పుడు తనతో నా ప్రేమ విషయం మాట్లాడాలన్నా గొంతుఎండిపోయినట్లు, నాలుకమెలిక పడినట్లు అనిపించేది నాకు. ఇక అలా అయ్యిన ప్రతిసారీ సాయంత్రం మా ఉప్పరమీటింగు జరిగేది. తనకి విషయం చెప్పాలని గోపాల్, ఇంకా ఆగి తనని అర్థం చేసుకున్నాకా గానీ చెప్పకూడదని ప్రభు, రోజు మేము వాదించుకోవడమే.ఎటొచ్చీ తనక్కూడా నేనంటే ఇష్టం ఉన్నట్టు ఎందుకో నాకు అనిపించేది. పెద్ద చర్చజరిగాక మొత్తానికి హిందీ స్పెషల్ క్లాసు తర్వాత వెళ్లి మాట్లాడమని చెప్పాడు ప్రభు.

"ఏంచెప్పావు రా!" అన్నాడు గోపాల్.

"ఏం లేదురా, ఒకవేళతను లాగి చెంప పగులగొట్టిందనుకో,ఎవ్వరూ చూడకూడదు కదా ఎందుకైనా మంచిదని ఆ చోటు చెప్పాను రా…" అనినెమ్మదిగా ఊదాడు ప్రభు.

"ఆపరా అపరచాణక్యా! నీ తెలివికి జోహార్లు. నువ్వేం చెప్తే అదే చేస్తా లే రా..నువ్వు..."

"గోపాల్...రేపు గీతతో మాట్లాడు. క్లాసు అయిపోయిన తర్వాత కీర్తనని బయటికి వెళ్లనియ్యకుండాఅక్కడే ఉండేలా చూడమను. మన హీరో వెళ్లి అప్పుడు మాట్లాడుతాడు.” అని జేమ్స్ బాండ్ లాగప్లాన్ వివరించి బయటికి వెళ్లిపోయాడు ప్రభు.

ఆ మరుసటి రోజు గీతకి మా ప్లాన్ అంతా వివరంగా చెప్పాము. తను మాతోసహకరించడానికి అంగీకరించింది. ఇక ఆ రోజు హిందీ స్పెషల్ క్లాసు అయిపోగానే ఏదో పనిఉన్నట్టు కీర్తనని ఉండమని చెప్పింది. సమయం చూసుకుని నన్ను కీర్తనను ఒంటరిగా వదిలితను సన్నగా జారుకుంది.

"కీర్తనా..నీతో ఎప్పటినుంచో ఒక విషయం మాట్లాడాలనుకుంటున్నాను."

"ఆ..చెప్పు విక్రమ్." "ఎలా చెప్పాలో తెలియడం లేదు. తిన్నగా చెప్పేస్తున్నా.నిన్ను మొదటిసారి చూసినప్పుడే నాకు ఎందుకో ఇష్టం కలిగింది. ఐ థింక్ ఐ లవ్ యూ..నేను చాలా సార్లు ఆలోచించాను. ఇది నిజమా కాదా అని. ప్రతిక్షణం నువ్వేగుర్తుకొస్తున్నావు. ఇక ఎన్నో రోజుల తర్వాత ఇప్పుడు ఈ విషయం...."

నేను పూర్తిగా ముగించేలోపే కీర్తన అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.నేనింక అక్కడే దిక్కులు చూస్తూ వెర్రి మొహం వేసుకుని నిలబడిపోయా. అమ్మాయిల విషయంలో మాత్రం ఎప్పుడూ మనం అనుకున్న విధంగా ఏదీ జరగదు అని మా ప్రభు ఎప్పుడూ అనే మాటమొదటిసారి నాకు నిజమని అనిపించింది.

ఆ తరువాత ఓ నాలుగు రోజులపాటు అసలు మా మధ్య మాటలే లేవు. ఎదురుపడినాసరే ఏదో చూడనట్లు వెళ్లిపోయేది. నేను మాత్రం ఏమీ చెయ్యలేక, నా జాతకాన్ని తిట్టుకుంటూఉండిపోయా. అలా కొన్ని రోజుల తర్వాత నేను నా క్లాసు నుంచి బయటికి వస్తుంటే వెనకనుండి ఒక తియ్యటి పిలుపు,"విక్రమ్" అని.. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే కీర్తన, గీత తో పాటూ నిలబడి ఉంది.

"విక్రమ్, నువ్వు నాకు కేవలం ఒక ఫ్రెండ్మాత్రమే. అంతకు మించి ఏమీ ఆలోచించకు. అయినా నీకు నా గురించి కొంచెం కూడా తెలియదు.కాబట్టి దయచేసి ఇలాంటి ఆశలు ఏవీ పెట్టుకోకు. ఇదివరకటి లాగే మనం మంచి స్నేహితులలాగేఉందాము. నా వెనుక తిరిగి విలువైన నీ టైం వృధా చేసుకోకు." అని చెప్పివెళ్లిపోయింది.

ఇంక ఆ రాత్రి మా త్రిమూర్తుల తొక్కలో చర్చ మళ్లీ మొదలయ్యింది.

"రేయ్, నువ్వంటే ఇష్టం లేదనిచెప్పలేదు కదా... ఏ అమ్మాయైనా తనకి మొదటి సారి ప్రపోజ్ చేసినప్పుడు ఇలాగే అంటుంది.అది ఒక పరీక్ష రా. నువ్వు ఎంత పట్టుదలతో తనని వదలకుండా ఉంటే అంతగా నీ ప్రేమలోపడుతుంది. ఎన్ని సినిమాల్లో చూడట్లేదు..." అన్నాడు గోపాల్.

మా PPP (పనికిమాలినప్రొఫెసర్ ప్రభు) మాత్రం ఏమీ పట్టనట్లు ఒక మిలిటరీ మేజర్ లాగ చేతులు కట్టుకునిగుడ్లు మిటకరించి చూస్తూ మధ్యలో నిలబడి "రేయ్, అమ్మాయిలు ఎప్పుడూ వాళ్లని మహరాణుల్లాగ చూసుకునేఅబ్బాయిలంటే పడి చస్తారు. సో, సో, నువ్వు తనని అలాఫీలవుతున్నట్లు తను ఫీలయ్యేట్టు చెయ్యగలవా?" అని మొదలు పెట్టి మళ్లీ ఓ పెద్ద చరిత్ర చెప్పడంమొదలు పెట్టాడు ప్రభు.

"ఈ ఎదవవయసుకీ, మాట్లాడేమాటలకీ ఎమైనా సంబంధం ఉందా అసలు?"అని అనుకుంటూ వాడి కథ వింటూ కళ్లు మూసుకుని అలాగే నిద్రలోకి జారుకున్నా.

(సశేషం)

తొలిప్రేమ - 6

2011-01-18T18:16:00.001+05:30

దీనికి ముందు తొలిప్రేమ-5 ని చదవండి

ఆ నవ్వుల లోకంలోనుండి బయటికొచ్చిన మాకు ఆ మరుసటి రోజు పెద్దషాకే తగిలింది. సెలవులు ముగిసిపోవడంతో అందరూ కాలేజీకి తిరిగొచ్చేశారు. ఇక ఒక్కో పరీక్షవీ మార్కులు ఇవ్వడం మొదలుపెట్టారు. హిందీ తప్ప మిగతా అన్ని పరీక్షల్లోను నాకు మార్కులు బాగానే వచ్చాయి. కీర్తన కూడా హిందీలో అతి కష్టంమీద ఈది త్రుటిలో ప్రమాదాన్ని తప్పించుకుని బయటపడింది. మా కళాశాలలో పరీక్షలు తప్పినవాళ్లకి, త్రుటిలో తప్పించుకున్నవాళ్లకి, ప్రత్యేకంగా క్లాసులు నిర్వహించడం అలవాటు. క్లాస్ లీడర్ ని కావడంతో అలాంటి విద్యార్థుల చిట్టా మొత్తం నేనే సేకరించి మా హిందీ టీచరుకి ఇవ్వవలసి వచ్చింది. ఇంక మా ప్రభు రంగంలోకి దిగాడు. "ఒరేయ్ విక్రమ్. నా దగ్గర ఓ ఇడియా ఉంది." అన్నాడు.

గత అనుభవాలన్నీ కూడగట్టుకున్న తర్వాత వాడిమీద నమ్మకం పెట్టుకోవడం మంచిది కాదని నిర్ణయించుకుని వాడి మాటలు పెడచెవిన పెట్టబోయాను. అంతలో మనవాడు కాస్త "టచ్ చేసావ్ బాస్.. టచ్ లో ఉండు" టైపులో డైలాగు వదిలేసరికీ ఇంక ఏమీ చెయ్యలేక వీడి బాధేంటో కనీసం వింటే సరిపోతుంది కదా అని "సరే.. ఏంటో చెప్పరా" అని అన్నాను.

"నీకు మార్కులు బాగానే వచ్చినాసరే ఏదో ఒక కారణం వెతికి నువ్వు కూడా కీర్తనతో ఆ క్లాసులో చేరిపో.. ఇంక ఆ తర్వాత నేను చెప్పేదేముంది? అవకాశాన్నిబట్టి నువ్వే ఏం చెయ్యాలో నిర్ణయించుకో.." అని అన్నాడు.

ఆ రోజు మా హిందీ టీచరుని కలవటానికి వెళ్లినప్పుడు "మేడమ్, మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే నేను కూడా మీ స్పెషల్ క్లాసుకి రావచ్చా?" అని అడిగాను. "ఏంటి విక్రమ్? ఇప్పటిదాకా క్లాసులు ఎగ్గొట్టడానికి కారణాలు చెప్పేవాళ్లని చూశానుకాని క్లాసుకి అవసరం లేకపోయినా వస్తానంటున్నవాడిని నిన్నే చూస్తున్నా. ఏంటి సంగతి?" అంటూ ఆవిడ ఆశ్చర్యంతో చూస్తూ అడిగింది. "ఏమీ లేదు మేడమ్.. నేను ఆ మల్టిపుల్ ఛాయిస్ ప్రశ్నలు అన్నింటికీ ఏదో గుడ్డిగా టిక్కులు పెట్టేశాను. అవి కాస్తా తప్పులు కాకుండా పోయాయి. నిజానికి నేను పాసయ్యేవాడిని కూడా కాదేమో. అందుకే..." "ఆహా.. నీ అంత ఉత్తమ విద్యార్థి ని ఇప్పటివరకూ నా పది సంవత్సరాల అధ్యాపక జీవితంలో చూడనేలేదు. ఇలాగే నువ్వు చదువు పట్ల ఆసక్తి చూపిస్తూ ఉంటే జీవితంలో చాలా ఎత్తుకు ఎదిగిపోతావు." అంటూ నన్ను మెచ్చుకుని ఆ తదుపరి రోజునుండి తన స్పెషల్ క్లాసులో కూర్చోవడానికి అనుమతించింది.

ఆ తదుపరిరోజు మా క్లాసులో "అందరూ విక్రమ్ ని చూసి నేర్చుకోండి. తనకున్న నిజాయితీ, పట్టుదలలో పదోవంతు మీకున్నా సరే మీకందరికీ ఎంతో మంచి మార్కులు వస్తాయి." అని తేల్చి చెప్పేసింది. అది చూసిన గోపాల్ క్లాసయ్యిన తర్వాత ఆవిడ దగ్గరికి వెళ్లి తను కూడా (గీత కోసం) స్పెషల్ క్లాసులో చేరతానని అన్నాడు. అప్పటికే ఎవరితోనో గొడవపడి ఉన్న ఆవిడ నవ్వుతూ ఉన్న మా గోపాల్ గాడి మొహం చూసి వీడేదో సరదాకి అంటున్నాడనుకుని వాణ్ణి చెడామడా తిట్టేసి పంపించేసింది. గుడ్డిగా సమాధానాలు రాయడం గొప్పేమీ కాదని, ఒళ్లు దగ్గరపెట్టుకుని చదవకపోతే ఈ సారి గట్టిగా మందలించవలసి ఉంటుందని తిట్టేసింది.

ఆ మరుసటి రోజు స్పెషల్ క్లాసెస్ మొదలయ్యాయి. విషయమేమిటంటే అన్ని తిట్లు తిన్న గోపాల్ కూడా క్లాసుకు వచ్చాడు. ఇంకేముంది, నేను ఎంతో ఆనందంతో వెళ్లి తన వెనుకే ఖాళీగా ఉన్న చోట గోపాల్ ని కూర్చోపెట్టాను. వాడి వెనుక నేను కూర్చున్నా, ఆమెను తొంగిచూడటానికి వాణ్ణి అడ్డంగా పెట్టుకుని పండగ చేసుకున్నా. తనకి అనుమానం రాకుండా ఉండేందుకు మధ్యమధ్యలో వాడివెనుక దాక్కుంటూ, నక్కి నక్కి మొత్తానికైతే కనీసం ఒక యాభైసార్లు చూసుంటా. ఇంత జరుగుతున్నా తను కనీసం నన్ను పట్టించుకోట్లేదే అన్న బాధ. ఇంతలో క్లాసయిపోయినతర్వాత గోపాల్ వచ్చి "విక్రమ్, ఇవాళ తను నీ వైపు మూడు సార్లు చూసింది రా..." అని అన్నాడు. నన్ను ఓదార్చటానికి వీడే అలా అన్నాడో, లేక నిజంగానే తను నావైపు చూసిందో తెలీదుకానీ నా మనసు మాత్రం ఆకాశంలో తేలియాడుతోంది.

అలా రోజూ క్లాసంతా నేను తనని చూడటం, తర్వాత గోపాల్ వచ్చి తను నన్ను ఎన్ని సార్లు చూసిందో చెప్పటం, దానిమీద ఓ గంట సోది కొట్టుకోవటం, ఇదే రోజూ మా తంతు. ఎంత ప్రయత్నించినా తనతో మాట్లాడాలంటే భయం. దానికితోడు అవకాశాలు కూడా కరువు. అలా ఉండగా, ఒకరోజు ఆ అవకాశం రానే వచ్చింది. ఒకరోజు పరీక్ష నిర్వహించిన మా మేడమ్ మా జవాబుపత్రాలని ఒకళ్లవి ఇంకొకళ్లు దిద్దుకోమన్నారు. ఆ రోజు గీత రానందుకు కీర్తన ఒంటరిగా కూర్చుని ఉంది. అది చూసిన నేను తన పక్కకి వెళ్లి నా జవాబుపత్రాన్ని దిద్దమని అడిగాను. కాదనలేక ఒప్పుకుని, తన జవాబుపత్రాన్ని నాకు ఇచ్చింది. చూస్తే తన పేపర్ మొత్తం ఖాళీగా ఉంది. ఇంకోపక్క మా హిందీ మేడమ్ చూస్తే మార్కులు తక్కువ వచ్చిన వాళ్లని భారీగా శిక్షిస్తానని కూడా అంది. దాంతో ఏమీ రాయని తన పేపర్ మీద నా పేరు రాసి నా పేపర్ మీద తన పేరు రాసి మాట్లాడకుండా మేడమ్ కి ఇచ్చేసి వచ్చాను. తరువాతి రోజు పరీక్షలో తక్కువ మార్కులు వచ్చిన వాళ్ల పేర్లన్నీ చదువుతూ చివరకి నా పేరు చదివింది మా మేడమ్. తన పేరు రాకపోవడంతో ఆశ్చర్యపోయిన కీర్తన నిజం తెలుసుకుంది. మా మేడమ్ నన్ను పిలిచి "ఏంటి విక్రమ్, ఏమైంది నీకు? ఎంతో మంచి విద్యార్థివనుకున్నాను నిన్ను, నీ నిబద్ధతని చూసి. అసలు పేపర్లో ఏమీ రాయకుండా ఇచ్చేస్తే అర్థం ఏంటి?" అని అడిగింది.

"మేడమ్.. అదీ... ఊ... అంటే... గుడ్డిగా సమాధానాలు పెట్టడం ఇష్టం లేక..."

"చాలు విక్రమ్.. నేనింక నీ సోది వినదలుచుకోలేదు. నువ్వు కనీసం చదవట్లేదు. ఏమాత్రం చదివినా సరే నువ్వు ఇలా ఖాళీగా పేపర్ ఇచ్చేవాడివి కాదు" అంటూ నన్ను మందలించింది. అది చూసిన కీర్తన నవ్వాపుకోలేక అవస్థపడుతూ ఉంటే, తన ముసిముసినవ్వును చూసి నాకు ముచ్చటేసింది. "పడిందిరా పిల్ల" అని మనసులో అనుకుంటూ మా మేడమ్ చెప్పిందంతా చందమామ కథలా వినేశాను. మరోపక్క తను నాతో దీనిగురించి ఎప్పుడు మాట్లాడుతుందా అని అనుకుంటూ అలా ఉండిపోయాను.

(సశేషం)

తొలిప్రేమ - 5

2010-12-24T10:00:00.002+05:30

దీనికి ముందు తొలిప్రేమ - 4 ని చదవండి.

ఇక ఆ పరీక్షల సమయం ఒక్కొక్కళ్లకీ సుడిగుండంలో చిక్కుకున్నట్లుగా ఉంది. యాంత్రిక జీవితానికి ఏదైనా ప్రత్యక్షమైన నిదర్శనం ఉందంటే అది మా బ్రతుకేనేమో అని అనిపిస్తూండేది. ఉదయాన్నే ఆరింటికి లేవడం, గంట చడువుకోవడం, (బట్టీ అనుకోండి, ఇంకేదైనా అనుకోండి)... తొమ్మిదింటికల్లా టిఫిన్ కి పరిగెత్తడం, గబగబా నోటికందినంత కుక్కుకుని పరీక్ష గదికి పరిగెత్తడం. 3 గంటలపాటు దిక్కులు చూస్తూ చివరికి ఏదోఒకటి బరికి ప్రశ్నాపత్రాన్ని మాత్రం లేత మల్లెపువ్వులాగ తెచ్చి ఫైల్లో పెట్టుకోవడం, ఇది మా రోజువారీ పనుల చిట్టా. ఇక మళ్లీ తర్వాతి పరీక్షకి కుస్తీ. ఇదీ మా తంతు. ఇది చాలదన్నట్టు మా కాలేజీవాళ్లు "మాక్ టెస్ట్"ల పేరుతో రోజుకో పరీక్ష, వెరసి రోజుకి 2 పరీక్షలు రాయడం మా వంతు. చీకటికొట్లో బందించిన ఖైదీకి ఒక్కసారిగా వెలుగు చూపిస్తే ఎంత సంతోషపడతాడో తెలీదు కానీ మేము మాత్రం ఆ పరీక్షలు అయిపోయేసరికి అంతకన్నా ఎక్కువగా ఆనందపడేవాళ్లం. ఆ తర్వాత 5 రోజులు సెలవులు.

"అమ్మా.. పరీక్షలు అయిపోడంతో సెలవులు ఇచ్చారు. ఇంటికి ఎప్పుడు రమ్మంటావు?" అంటూ ఫోన్ చేశాను ఇంటికి.

"అమ్మో! ఇంటికా.. వద్దు నాయనా, వద్దు. ఇక్కడికి వచ్చి నువ్వు సమయం వృధా చెయ్యడంకన్నా అక్కడే ఉండి చదువుకో. ఫీజులు ఎంతెంత కడుతున్నామో తెలుసా" అంటూ సూక్తిముక్తావళి మొదలు పెట్టేసింది మా రాజ్యలక్ష్మి. గోపాల్ గాడికి కూడా ఇంటినుంచి అదే సమాధానం. "థూ.. ఎదవ బ్రతుకులు... ఎందుకురా.. " అనుకుంటూ ఇద్దరం రూముకి వచ్చేశాము.

"గోపాల్... విక్రమ్..." అంటూ ప్రభు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి "సెలవుల్లో ఇక్కడ ఉన్న వాళ్లకి ప్రతీరోజూ సాయంత్రం స్టడీ అవర్స్ ఉంటాయట రా... వార్డెన్ ఇందాక ప్రిన్సిపాల్ తో చెబుతుంటే నా చెవిన పడింది" అని అన్నాడు.

'అంతా భ్రాంతియేనా, జీవితాన వెలుగింతేనా..' అంటూ ఎస్వీ రాఘవాచార్యులు రాసిన పాట గుర్తొచ్చింది. అదేంటో కానీ నేను, గోపాల్ ఇద్దరం ఒకళ్ల ముఖంలోకి ఒకళ్లు చూసుకుంటూ ఒకేసారి అందుకున్నాం. ఒక్కసారిగా మా దౌర్భాగ్యానికి మాకే నవ్వొచ్చింది. నవ్వుకుంటూ ప్రభుతో కలిసి భోజనానికి వెళ్లాం. యే పాటు తప్పినా సాపాటు తప్పదు కదా మరి.

మాతోపాటు ప్రభు కూడా అక్కడే ఉండిపోతానని అన్నాడు. నాకు మాత్రం వాడి ఇంట్లో వ్యవహారం కూడా మాలాగే ఉన్నట్లు అనిపించింది. ఏదైతేనేం, మళ్లీ త్రిమూర్తుల్లాగ (నా వెర్షన్), గాంధీగారి మూడు కోతుల్లాగ (మా గోపాల్ గాడి వెర్షన్) ముగ్గురం క్యాంపస్ జీవితానికి అంకితమైపోయినట్లు ఉండిపోయాం. అంత ఏడుపులో కూడా మాకు ఓదార్పేంటంటే కేవలం సాయంత్రం మాత్రమే స్టడీ అవర్స్ ఉండేవి. దాంతో మిగతా సమయమంతా ముగ్గురం కలిసి నేను కీర్తనకి దగ్గరవ్వాలంటే ఏం చెయ్యాలో ఆలో'చించే'వాళ్లం. ఈసారి వింతేమిటంటే, మామూలుగా కరెంటులేని లౌడుస్పీకరులాగ నిశబ్దంగా ఉండే ప్రభు ఈ సారి ఒక అత్యద్భుతమైన ఐడియాతో ముంచుకొచ్చాడు.

"ఒరేయ్, అమ్మాయిలు మంచి దేహధారుఢ్యం కలిగిన అబ్బాయిలని ఎక్కువగా ఇష్టపడతారు. ఫస్ట్ ఇంప్రెషన్ ఈస్ ది బెస్ట్ ఇంప్రెషన్. కాబట్టి నువ్వు కీర్తనని ఈ సారి కలిసినప్పుడు నీ తరహాలో ఇంప్రెస్ చెయ్యి" అంటూ గీతోపదేశం చేశాడు.

"కీర్తనకి నేను ముందే తెలుసుకదరా... ఇంక ఫస్ట్ ఇంప్రెషన్ ఎలా అవుతుంది?" అని నేను అడిగితే, "సెలవుల తర్వాత మొదటి సారి మీరు కలుస్తారు కదా. అదే ఫస్ట్ అనుకో" అంటూ నా ధర్మ సందేహాలని తొలగిస్తూ జ్ఞానోదయం చేశాడు.

అటుపక్క గోపాల్ కి ఇవేమీ ఎక్కట్లేదు. 5 రోజుల్లో కండలు పెంచడం ఎలాగా అని దీర్ఘాలోచనలో పడిపోయాడు. "నిజంగా పనిచేస్తుందంటావా ప్రభూ?" అంటూ అమాయకంగా అడిగిన గోపాల్ ని చూసి ఆశ్చర్యపోవడం మా వంతయ్యింది. "అయినా నెల రోజుల్లో మాత్రలు వాడి కండలు పెంచిన వాళ్లని చూశా కాని మరీ 5 రోజుల్లో అంటే కష్టం లేరా. చెవిలో పువ్వులు పెడుతున్నావా ఏంటి?" అని నేను ఉండబట్టలేక అనేశాను. దాంతో ప్రభు కాస్త ఫీలయ్యి "రేయ్, నేనేమైనా కండలవీరుడినా, లేక నాకేమైనా జిమ్ ఉందా తెలియడానికి.. ఏదో పుస్తకాల్లోను, పత్రికల్లోను చదివిన విషయాలే కదా నేనైనా చెప్పేది." అని విసుక్కుంటూ "అయినా నాకొక పద్దతి తెలుసు. అంటే, ఎక్కడో చదివినదే అనుకోండి..." అంటూ సణిగాడు.

ఆ మాట విన్న గోపాల్ ఒక్కసారిగా పైకి లేచి నిలబడి "ప్రభు, అదేంటో చెప్పరా. నీ స్నేహితుడిగా నాకు నీ మీద నమ్మకం ఉంది. నేను తప్పకుండా దాన్ని ఆచరించి 5 రోజుల్లో కండలు పెంచి చూపిస్తాను. ఈ నమ్మకం లేని వాళ్లు సిగ్గుతో తల దించుకునేలా చేస్తాను" అంటూ భారతంలో భీముడి స్టైల్లో ప్రతిజ్ఞ చేసి "ఇంక ఓడిపోవడం నీ వంతు" అన్నట్లు నా వైపుకు చూశాడు. ఇంతకీ పద్ధతేంటంటే మొదటి రోజు తాజా కూరగాయలు (బంగాళాదుంప తప్ప) తినాలి. రెండవ రోజు తాజా పళ్లు, మూడవ రోజు కాసిని పళ్లు కూరగాయలు కలిపి, నాలుగవ రోజు ఉడకబెట్టిన బంగాళాదుంపతో గుప్పెడు అన్నం, అయిదవ రోజు గుప్పెడన్నం, సాలాడ్స్. "ఇంతకీ ఇవన్నీ తిండికి ముందు తినాలా, తర్వాత తినాలా" అంటూ మళ్లీ మా గోపాల్ తనదైన శైలిలో అడిగేసరికి "నాన్నా, నేను చెప్పినదే తిండి. ఇంకేమీ తినకూడదు." అన్నాడు ప్రభు.

"రేయ్, నన్ను చంపడానికెమైనా కుట్ర పన్నుతున్నావా ఏంటి? ఏదైతేనేం.”

"అది సరే కాని, విక్రమ్, ఎప్పుడు మొదలుపెడదాం మనం?" అంటూ నా వైపుకు తిరిగాడు గోపాల్.

"నన్నొదిలెయ్యరా బాబూ.. ఈ వింత తిండి, ఈ గోల నాకొద్దు. నువ్వేదో సాధించేద్దామనుకుంటున్నావు కదా. -ధించు." అంటూ వాళ్ల పిచ్చి నుండి విడుదల కోసం పోరాడి అక్కడినుంచి తప్పుకున్నా. ఇంక మొదలైంది మా గోపాల్ విన్యాసలీల. మొదటి రెండు రోజులు బానే గడిచినట్లు అనిపించింది మాకు. మూడో రోజు జాగింగ్ కోసం వెళ్లిన గోపాల్ తిరిగి రాలేదు. ఏమయ్యిందో అని నేను, ప్రభు వెతుక్కుంటూ వెళ్లాం. మా హాస్టల్ ముందున్న జాగర్స్ పార్క్ కి వెళ్లేవాడు కాబట్టి వాణ్ని వెతుకుతూ మేము అక్కడికి చేరాము. అక్కడ ఒక మూలకి బస్కీలు తియ్యడానికి అనుగుణంగా కడ్డీ ఒకటి ఉంది. ఆ కడ్డీ మీద తుఫాను తాకిడికి చెట్టుకు వేళాడే కళేబరంలాగ వేళాడుతూ ఉంది వాడి శరీరం. అది శవమా జీవచ్ఛవమా అన్నది కనిపెట్టడానికి మాకు పది నిముషాలు పట్టింది. ఇంతలో ప్రభుకు ముచ్చెమటలు పట్టాయి. ఇదంతా చూసి తిక్కమీదున్న నేను చేతులు రుద్దుకుని లాగి ఒక్కటి వాడి చెంప మీద కొట్టాను. ఆ దెబ్బకి పూనకమొచ్చినవాడిలాగ వీరంగమెత్తుతూ "రేయ్... ఎవడ్రా నన్ను కొట్టినది... నీ... రేయ్... ఏంట్రా... నిన్ను చ....ం...ప్..ఏ...స్త్....ఆ............" అంటూ మళ్లీ కిందకి పడిపోయాడు.

ఇద్దరం కలిసి కష్టపడి వాణ్ని డాక్టరు దగ్గరికి మోసుకెళ్లాం. వాడి పరిస్థితి చూసిన డాక్టరుకి మూర్ఛొచ్చినంత పనయ్యింది. చివరికి 2 రోజులు విశ్రాంతి తీసుకుంటే సరిపోతుందని, కడుపునిండా మూడు పూట్లా భోజనం చేసి కాస్త అడపాదడపా పళ్ల రసాలు, కొబ్బరి నీళ్లు తాగితే త్వరగా కోలుకుంటాడని ఆయన అన్నారు. దాంతో కాస్త నా మనసు కుదుటపడింది. ఇక మా ప్రభు అయితే ఆసుపత్రిలోనే దేవుడికి పొర్లు దండాలు పెట్టేశాడు. చివరకి తెలిసిందేంటంటే గోపాల్ కూడా కీర్తన స్నేహితురాలైన గీతని పిచ్చిగా ప్రేమిస్తున్నాడని తనని పడేయటానికి ఇంత కష్టపడ్డాడని తెలిసింది.

"ఛ... గీత సానుభూతి కొట్టేశాడు కదా వెధవ..." అని అనుకుంటూ నేనే గనుక అదే పరిస్థితిలో ఉండుంటే, కీర్తన ఏం చేసేదా అని ఆలోచిస్తూ కాసేపు అలా ఊహాలోకంలోకి వెళ్లిపోయాను. ఇంతలో గోపాల్ ఉన్న ఆసుపత్రి గదిలోకి వెళ్లిన మేము, వాణ్ని చూసి విరగబడి నవ్వడం మొదలుపెట్టాము. అది చూసి అర్థంకాక ఏమయ్యిందని అడిగిన గోపాల్ ని చూసి, నేను "ప్రభు, అదేంటో చెప్పరా. నీ స్నేహితుడిగా నాకు నీ మీద నమ్మకం ఉంది. నేను తప్పకుండా దాన్ని ఆచరించి 5 రోజుల్లో కండలు పెంచి చూపిస్తాను. ఈ నమ్మకం లేని వాళ్లు సిగ్గుతో తల దించుకునేలా చేస్తాను" అంటూ భారతంలో భీముడి స్టైల్లో ప్రతిజ్ఞ చేసి "ఇంక ఓడిపోవడం నీ వంతు" అన్నట్లు వాడివైపు చూశాను.

ఇంక ఏం చెయ్యాలో తెలియక 'సిగ్గుతో కూడిన వినయ గౌరవ మొహమాటం'తో నా వైపు, క్రోధాగ్నితో రక్తసిక్తమైన కళ్లతో ప్రభు ముఖంలోకి చూస్తూ ఉండిపోయాడు గోపాల్.

(సశేషం )

తొలిప్రేమ – 4

2010-11-24T03:40:00.004+05:30

దీనికి ముందు తొలిప్రేమ - 3ని చదవండి.

తను ఎదురుపడిన ప్రతిసారీ పక్కకి తప్పుకునిపోయే నాకు ఒకరోజు మా గోపాల్ గాడు వాడి తరహాలో ఇంకో ఉచిత సలహా పడేశాడు. "ఒరేయ్ విక్రమ్, ఒకసారి తనతో మాట్లాడొచ్చు కదా.. కనీసం తనపట్ల నీకున్న ఫీలింగ్స్ బయటపెట్టు. ఇంతకన్నా మంచి అవకాశం నీకు దొరకదు.. ఆలస్యం చేస్తే ఎవడైన వచ్చి తన్నుకుపోతాడు. చివరకు నీకు మిగిలేది నెత్తిన తెల్ల గుడ్డే..." సినిమాలు బాగా చూస్తాడేమో, వాడు చెప్పిన విధానానికి నాకు ఒక్కసారిగా గుండె జారినంత పనైంది. సరే, ఇంక చేసేదేమీ లేక ఇంక ఆ ఆదివారం వారాంతర (వీకెండ్) పరీక్ష అయ్యాక చెబుదామని అనుకున్నా.

పరీక్ష అయ్యాక అనుకోకుండా తను ఎదురుపడింది. ఇదే అవకాశం అని తన వెనుకే వెళ్లి పిలవబోయాను. అదేదో ఏళ్లతరబడి ఎడారిలో నీళ్లు దొరక్కపోతే గొంతు ఎలా ఎండిపోతుందో, ఆ విధంగా నా గొంతు ఎండిపోయింది. నాలుక మడతపడింది, మాట తడబడింది. తనని పిలిచిన పిలుపు నాకే వినపడకుండాపోయింది. దాంతో నా ప్రయత్నాన్ని విరమించుకుని నా గదికి తిరిగొచ్చేశాను.

నా బాధ తెలుసుకున్న గోపాల్ ఒక అద్భుతమైన ఆలోచనతో ముందుకొచ్చాడు. తనదైన శైలిలో "మావా, గాంధీగారు ఒకానొకప్పుడు అన్నార్రా - నీ మిత్రులని చూపించు, నువ్వెలాంటివాడివో నేను చెప్పగలను, అని. అదే విధంగా ముందు తన స్నేహితురాళ్లని కలిసి, మంచి చేసుకుని వాళ్లకి కీర్తన పట్ల నీకున్న భావాలని చెప్పు. మిగతా కథంతా వాళ్లే నడుపుతారు. తేడా వస్తే నేను చూసుకుంటాను." అని అన్నాడు. ఒకపక్క గాంధీగారు, ఇంకోపక్క మా గోపాల్, మరోపక్క అయోమయంలో నేను. ఏదీ చెయ్యకపోవడంకన్నా ఏదో ఒకటి చెయ్యడం మేలని వాడిచ్చిన సలహాకి సరేనన్నాను. "భయమెందుకురా.. నేనున్నాను నీ ప్రేమను గెలిపించే పూచీ నాది" అంటూ హీరోలాగ మద్దతిచ్చాడు. రెండు వారాలు గడిచాయి. నాకోపక్క ఏమైందో తెలుసుకోవాలని ఆత్రంగా ఉంది. ఇంతలో ప్రభు ద్వారా నాకు తెలిసిన విషయం ఏంటంటే గోపాల్ కి కీర్తన స్నేహితురాలైన గీత అంటే ఇష్టమని. చివరకు నాకర్థమైనదేంటంటే ఈ సీన్ లో బకరా గాణ్ణి నేనే అని.

ఆ రోజు జాగింగ్ చేసి అలసిపోయి తిరిగొచ్చిన గోపాల్ తో "ఏంట్రా.. ఎందాకా వచ్చిందేంటి నీ ప్రేమ సంగతి??" అని అడిగేశాను. దాంతో వాడు రేయ్, తప్పుగా అనుకోకురా. ఇదంతా నీకోసమే, అంటూ ఆ మరుసటి రోజు గీతని నాకు పరిశయం చేస్తానని చెప్పాడు. అనట్టుగానే, గీతని పరిచయం చేశాక కీర్తన గురించి అడిగాడు. అప్పుడు గీత, "వచ్చే మంగళవారం కీర్తన పుట్టినరోజు. కాబట్టి, తనకి బాగా ఇష్టమైనది ఏదైనా బహుమతిగా ఇవ్వు. అప్పుడు తనతో బాగా మాట్లాడటానికి అవకాశం దొరుకుతుంది" అని అంది.

నీ అభిప్రాయం వ్యక్తపరిచేలా ఏదైనా సొంతంగా తయారుచేసి ఇస్తే బాగుంటుందని ప్రభు అన్నాడు. మా గోపాల్ కూడా దీనికి తలూపడంతో ఆ పనిలో మునిగిపోయాను. చివరకి ఒక చక్కని గ్రీటింగ్ కార్డు, ఒక చిన్న గులాబి పువ్వు (కాగితంతో) తయారుచేశాను. చివరకి ఆ రోజు రానే వచ్చింది. కొత్త పట్టు లంగా-వోణీలో మెరిసిపోతూ, చూసేవాళ్లకి మతి పోగొట్టేలా ఉంది కీర్తన. పుట్టినరోజునాడు క్లాసులో అందరికీ చాక్లేట్స్ పంచడం అక్కడ ఆనవాయితీ. అలా తను ఒక్కో బెంచీ దగ్గరికి వచ్చి చాక్లేట్స్ పంచుతోంది. తనకి పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు ఎలా చెప్పాలో నేనిక్కడ రిహార్సల్ మొదలుపెట్టేశాను.

"విష్ యూ హ్యాపీ బర్త్ డే కీర్తనా..." " ఛా.. చాలా మామూలుగా ఉంది"

"పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు కీర్తనా.." " ఏంటది? ఏదో పద్యం పాడినట్లుగా.."

"మెనీ హ్యాపీ రిటర్న్స్ ఆఫ్ ద డే..." "మరీ ఇంత పెద్దదిగానా, నో. చిన్నగా హ్యాపీ బర్త్ డే అని చెప్పేద్దాంలే" అని నాలో నేను అనుకుంటూ ఉన్నాను. ఇంతలోనే తను నా దగ్గరిదాక వచ్చేసింది. కంగారులో "హ్యాపీ డే కీర్తనా" అని అనేశాను. అది విని, తనలో తానే ముసిముసినవ్వు నవ్వుకుంటూ వెళ్లిపోయి తన సీట్లో కూర్చుండిపోయింది. ఆ నవ్వులో మునిగిపోయిన నన్ను క్లాస్ అయిపోగానే గోపాల్ తట్టి లేపి తనకు ఆ గ్రీటింగ్ ఇమ్మని గుర్తుచేశాడు. తన వెనుకే వెళ్లి "కీర్తనా.. ఏదో, నీ బర్త్ డే కి ఒక చిన్న గిఫ్ట్. తీసుకో, కాదనకు." అని అన్నాను. ఆ గ్రీటింగ్ చూసి చిన్న నవ్వు నవ్వి వెళ్లిపోయింది. ఆ నవ్వు నా గుండెలో వేయి జన్మలకు సరిపడా చెరగని ముద్ర వేసింది.

ఇక ఆ తర్వాత వచ్చాయి. తొలి త్రైమాసిక పరీక్షలు. అందరూ చదువులో మునిగిపోయాము. పగలంతా క్లాసులోను, స్టడీ అవర్స్ లోను, రాత్రుళ్లు రూముల్లోను, చదువుకే అంకితమైపోయాము. మా టీచర్లు స్పెషల్ క్లాసులతో మమ్మల్ని, మా ఖాళీ సమయాన్ని తినేస్తుండటంతో నాకు తనని చూడటానికి అస్సలు సమయం దొరక్కుండా పోయింది. ఇక పరీక్షలముందు రోజు. తల తలకోనలోను, కాళ్లు కోనసీమలోను ఉన్నట్టు, తల మంచంమీద, కాళ్లు కుర్చీలో పెట్టి, వేళ్లాడుతూ నిద్రపోతున్నాడు మా గోపాల్. కాళ్లు మంచంమీద పెట్టి గబ్బిలంలా వేళాడుతూ నేలమీదే గురక పెట్టేస్తున్నాడు ప్రభు. నేను అతికష్టం మీద నా పాఠాలన్నీ పూర్తిచేసుకుని నిద్రపోవటానికి కష్టపడుతున్నాను. మనసంతా ఆమె ఆలోచనలే. కళ్లలో ఆమె నవ్విన ఆ నవ్వు ఇంకా మెదులుతూనే ఉంది. అలా నా ఆలోచనలతో తర్జనభర్జన పడి అతికష్టంమీద కళ్లు మూసుకున్నా. నా ప్రపంచమతా ఆ క్షణంలో ఒక్కరే నిండున్నట్లు ఉంది.

కీర్తన...

(సశేషం)

తొలిప్రేమ - 3

2010-10-05T14:49:00.001+05:30

దీనికి ముందు తొలిప్రేమ - 2 ని చదవండి.

మొట్టమొదటి రోజు.. పొద్దున్నే లేచి 5 గంటలు చదవడంవలన మేమంతా క్లాసు మొదలయ్యేసరికీ మెదడు వాపు వ్యాధి వచ్చిన వాళ్లలాగా ఉన్నాము. కాకపోతే మొదటి క్లాసు కావడంతో అందరూ కాస్తయినా ఉత్సాహంతో ఉన్నారు. ఇంతలో టీచరు రానే వచ్చింది. రాగానే పరిచయం చేసుకుని మమ్మల్ని కూడా ఒక్కొక్కరినీ పరిచయం చేసుకోమంది. ఇక్కడిదాకా నాకు బాగానే అనిపించింది కానీ ఆ తర్వాత తన పూర్వానుభవం గురించి, తన గత విద్యార్థుల గురించి చెబుతుండగా నా బుర్రలో చక్రాలు తిరిగాయి. ఎక్కడో, ఎప్పుడో ఇలాంటి సంఘటనే జరిగినట్లు జ్ఞప్తికి వస్తోంది. ఇంతలో నేను అనబోయే మాట, దానికి ఆమె నామీద డస్టర్ విసరడం, భవిష్యత్తంతా కళ్లకు కట్టినట్లు కనిపిస్తోంది. కొంపతీసి నేను ఇదివరకే కల గనలేదు కదా అని అనుకుంటూ ఉండగా, తెల్లవారుఝామున వచ్చే కలలు నిజమౌతాయన్న మా బామ్మ మాటలు గుర్తొచ్చి నోటిచివరిదాకా వచ్చిన నా డైలాగుని నాలుక కరుచుకుని, పైకి అనకుండా పక్కన కూర్చున్న గోపాల్ గాడితో గుసగుసలాడాను. అది చూసి ఆవిడ "హెలో యూ మిస్టర్ రెడ్ షర్ట్ చాలా హుషారుగా కనిపిస్తున్నావు.. ఒకసారి ఇలా రా" అని పిలిచింది. తేలమొహంతో చుట్టూ చూస్తున్న నన్ను "నిన్నే. ఇటు రావోయ్" అని అంది. బిక్కచచ్చిపోయిన నేను ఏమీ చెయ్యలేక డయాస్ మీదకి వెళ్లి నిలబడ్డాను. నన్ను చూపించి "ఇదిగోండి. ఇతనే ఇవాళ్టినుండి మీ క్లాస్ లీడర్" అని పరిచయం చేసి నా మెడలో మూర్ఛబిళ్లలా ఉన్న నా బ్యాడ్జిని చూసి నా పేరు పైకి చదివింది.

"విక్రమ్"

ఇంకేముంది? క్లాసంతా గోల. నా భాషలో చెప్పాలంటే రచ్చ. "ఏయ్, విక్రమ్..." అంటూ గేలి చేసేవారు కొందరు, "వీక్రమ్... వీక్రమ్... వీక్రమ్..." అని అరుస్తూ ఇంకొందరు, "పార్టీ ఎప్పుడు బాస్" అంటూ మరికొందరు, ఇలా ఎవరికి నచ్చిన రీతిలో వారు అరుచుకుంటూపోతున్నారు. ఆసలే ఒకపక్క టీచర్ కంట పడినందుకు నేను ఏడుస్తుంటే ఇంకోపక్క వీళ్ల అరుపులు చిరాకు తెప్పిస్తున్నాయి. ఎటొచ్చీ కలలోలాగ కోప్పడకుండా ఉందిలే అని సంతోషించేలోపే నామీద పిడుగు పడింది.

"సైలెన్స్...!" అని గట్టిగా ఒకసారి అరిచి, "మాటలు మాట్లాడేవాడెప్పుడూ నాయకుడు కాలేడు. తను చెప్పాలనుకున్నది చేతల్లో చేసి చూపించగలిగేవాడే నిజమైన నాయకుడు."అంటూ ఉపన్యాసం మొదలుపెట్టింది. సందర్భోచితంకాని సంభాషణలు మనకెందుకని నేననుకుంటుంటే, "మీకు క్రమశిక్షణ బాగా తక్కువగా ఉందని నాకనిపిస్తోంది. కాబట్టి మీ నాయకుడిగా తాను పాటించి మీకు నేర్పించవలసిన బాధ్యత విక్రమ్ మీద ఉంది.. ఏం విక్రమ్? ఏమంటావ్??" అంటూ నావైపు చూసింది. ఏదో ఆవిడ చెప్పింది అర్థం కాకపోయినా, కొరివితో తల గోక్కోవడం ఎందుకని గంగిరెద్దులాగా తల ఆడించాను. "కాబట్టి, ఇప్పుడు నీలో క్రమశిక్షణ లొపించిన కారణంగా నువ్వు వెళ్లి క్లాసురూం బయట నిలబడుతున్నావ్.. ఊ.. వెళ్లు." అని కసిరింది ఆవిడ. ఇంకనుండి క్లాసులో ఎవరైనా అనవసరంగా మాట్లాడితే ఇదే జరుగుతుందని చెప్పడానికి మీ క్లాస్ లీడరే ఉదాహరణ. థాంక్యూ విక్రమ్" అంటూ ముగించింది. అప్పటికే అక్కడున్నవాళ్లందరికీ ఆమె ఎంత చండశాసనురాలో అర్థమైపోయింది.

అక్కడ జరిగిన సంఘటనకి, ఆమె మాట్లాడుతున్న మాటలకి సంబంధం ఏంటో అర్థంకాక బుర్ర గోక్కుంటూ నిస్సహాయస్థితిలో బయటికి వెళ్లి నించున్నాను. మొదటిరోజు, మొదటి క్లాసులో, అది కూడా అంతమంది అమ్మాయిలముందు, ఇంక మన పరువును పార్సిల్ చేసి పెన్నా నదిలో తోసెయ్యచ్చని అనిపించింది. ఇంతలో బ్యాగ్రౌండ్ లో "నీకేలా ఇంత నిరాశా" అంటూ జానకమ్మ పాడినట్లు వినిపించింది. "నా బతుకు" అనుకుంటూ వెనక్కి తిరిగి చూశాను.

ఆ రోజు ఆ క్షణం నా జీవితంలో ఒక మరపురాని క్షణంగా మిగిలిపోతుందని నేనెప్పుడూ ఊహించలేదు. చెదిరిన నా కలలో జరగని ఆ అద్భుతమేదో అప్పుడు నిజంగా జరిగింది. మండుటెండలో చల్లని గాలి, పట్టీల చప్పుడు, మంచి గందపు సువాసన. ఆ పట్టీల అలికిడికి తలెత్తి చూసిన నాకు మేలిమిబంగారుఛాయలో ఉన్న పట్టులంగా, సూర్యకాంతిలా మెరిసిపోతూ ఎర్రటి వోణీలో ఒక అమ్మాయి కనిపించింది. స్వర్గలోకంనుండి దిగొచ్చిన దేవకన్యలా ఉంది. గాలికి ఎగురుతున్న ఆ ముంగురులను తన వేళ్లతో సవరించుకుంటూ అలా నడిచి వస్తుంటే చూసిన నేను శిలనైపోయాను. మరోపక్క నా మనసు ఆమెవైపు పరుగులు తీస్తోంది. అలా నడుచుకుంటూ ఆ అమ్మాయి నా ముందుకి వచ్చి నిలబడింది. ఒక్కసారిగా తేరుకున్న నేను తన ముఖంలోకి చూస్తూ మాటలురాక ఒక సన్నని నవ్వు వదిలాను. దానికి విస్మయం చెండి నావైపే చూస్తూ ఏదో అడగబోయి అలా ఉండిపోయింది. విచిత్రంగా ఉన్న ఆమె భావాలు నాకు అర్థంకాకుండా పోయాయి. ఈ గడబిడలో ఉన్న నాకు లోపలనుండి మా టీచర్ అరుపు వినిపించింది. "నాన్నా విక్రమ్. నువ్వు తలుపు దగ్గర కాపలా కాస్తున్నావ్, బాగానే ఉంది. కాస్త పక్కకి జరిగితే, ఆ అమ్మాయి కనీసం లోపలికైనా వస్తుంది."

అప్పుడు నాకు బుర్రలో వెలిగింది. ఆ అమ్మాయి కూడా నా క్లాసే అని, తను లోపలికి వెళ్లడానికి నేను అక్కడ అడ్డంగా ఉన్నానని. ఇంక ఒక నిట్టూర్పు విడిచి పక్కకి జరిగి తనని లోపలికి వెళ్లనిచ్చాను. ఆ గంటసేపు ఎలా గడిచిందో కూడా తెలియలేదు. ఆ గంటలోపు ఆ ఇంట్రడక్షన్ సీన్ నా మనసులో ఎన్నిసార్లు రీప్లే అయ్యిందో నాకే తెలియదు. చివరకు ఆ క్లాసు ముగిశాక మనకి ద్వారపాలక వృత్తినుండి విముక్తి కలిగింది.

ఆ తర్వాతి క్లాసు కూడా మొదలయ్యిందికాని నా మనసు మనసులో లేదు. ఆమె కూర్చున్న బెంచి చుట్టూ ఇప్పటికే ఓ లక్ష ప్రదక్షిణలు చేసుంటుంది. అలా ఓలలాడుతున్న నా మనసు ఆ అమ్మాయి పేరు తెలుసుకోవడంకోసం తపిస్తోంది. ఇంతలో మా ఫిజిక్స్ టీచర్ రానేవచ్చారు. మళ్లీ అటెండన్స్ తీసుకుంటారు కదా, పేరు తెలిసిపోతుంది అని అనుకుంటుండగా, "ఐ డోంట్ బిలీవ్ ఇన్ ఫిజికల్ ప్రెజెన్స్ ఇన్ ది క్లాస్. సో, అటెండన్స్ ఈజ్ నాట్ ఇంపార్టెంట్ టు మి. ఎనీవే గయ్స్, లెట్స్ స్టార్ట్ ది లెసన్ ఫర్ ది డే. ఐ విల్ కలెక్ట్ యువర్ అటెండన్స్ ఫ్రమ్ యువర్ ప్రీవియస్ క్లాస్ టీచర్. ఐ డోంట్ లైక్ వేస్టింగ్ టైమ్ ఆన్ అన్నెసెసరీ థింగ్స్." అని ఆయన అన్నారు. "ఆటెండన్స్ అవసరం లేనప్పుడు మళ్లీ ముందు క్లాస్ టీచరు నుండి ఎందుకో తీసుకోవడం..." అని అనుకున్నా.. ఏది ఏమైనా, నాకంటూ ఒక మంచి పని దొరికింది. దాంతో ఇక అందులో నిమగ్నమైపోయాను.

కన్నార్పకుండా ఆమెవైపు అలా చూస్తూ ఉండిపోయా. మధ్యమధ్యలో తన వైపు ఎవరో చూస్తున్నట్లు అనుమానంగా వెనక్కి తిరిగి చూసేది. అప్పుడు మాత్రం చూపును పక్కకి తిప్పుకుని, మిగతా సమయమంతా తన వైపే చూస్తూ రోజంతా గడిపేశాను. నా ఖర్మకొద్దీ ఆ రోజు ఎవ్వరూ అటెండన్స్ తీసుకోలేదు. దాంతో తన పేరు తెలియలేదన్న బాధ, తెలుసుకోవాలన్న ఆరాటం.

ఇంక సాయంత్రం రూంకి వచ్చాక అలా ఆమె పేరు ఏమయ్యుంటుందో అని ఊహించుకుంటూ పరధ్యానంగా ఉండిపోయాను. ఇది చూసి మా ప్రభు నేనేదో టీచర్ తిట్టినందుకు బాధపడుతున్నాననుకుని నన్ను ఓదార్చే పనిలో పడ్డాడు. నేను క్లాస్ లీడర్ ని కాబట్టి కాస్త సులువుగా ఆవిడని మెప్పించవచ్చని, కొంచెం సత్ప్రవర్తనతో మెలగితే నా మీద పడ్డ మచ్చ మాసిపోతుందని, ఎదెదో చెబుతూ ఉన్నాడు. ఇక మా గోపాల్ గాడికి పూర్వానుభవం అనేది ఒకటి ఉంది కదా, దాంతో ప్రభుని వెళ్లగొట్టి నా దగ్గరికి వచ్చి "ఎవర్రా అమ్మాయి??" అని అడిగేశాడు. పాపం ఒక్కసారిగా 'అమ్మాయి' అన్న పదం విని మా ప్రభు అవాక్కయ్యాడు. అక్కడ ఏం జరుగుతుందో అర్థం కాక తన దారి తను చూసుకున్నాడు. ఇంక అదే అదునుగా నేను ఆ అమ్మాయి పేరేంటో గోపాల్ ని అడిగాను. వాడు తక్కువవాడా.. నేను ఊహించినట్టే, తెలియదన్నాడు. పైగా నాకు పేరు చెబితే తనకేంటి అని బేరం మొదలుపెట్టాడు. ఇంక అన్ని రకాలుగా ప్రయత్నించి, చివరికి వాడికి కాంటీన్ లో సమోసా ఇప్పిస్తానంటే పేరు చెప్పాడు.

"కీర్తన".

ఆ పేరు వినగానే నా గుండెల్లో వెయ్యి వీణలు ఒకేసారిగా మ్రోగినట్లైంది. నేను తన్మయత్వంతో "కీర్తన.. కీర్తన... ఆ అమ్మాయి, ఆ అందం, ఆ అందానికి తగ్గట్లు ఆ పేరు, ఎంత అందంగా ఉందిరా ఆ పేరు... నిజంగానే నా మనసులో ఒక కీర్తన పాడుతున్నట్లు ఉంది... కీర్తన విక్రమ్.. ఆహా.. వావ్.. సుపర్బ్.. ఏం కలిశాయి రా..." అంటూ నేను కలల లోకంలో మునిగిపోయాను.

"ఓయ్.. చాలు చాల్లే.. పొగిడింది చాలు.. భోజనానికి వెళ్దాం పద" అని గోపాల్ నన్ను ఈ లోకంలోకి తీసుకొచ్చాడు. ఇంక మెస్ కి వెళ్లి ఆ రాత్రికి భోజనంచేసి వచ్చి పడుకున్నాను.

ఇంక ఆ తర్వాత అన్ని రోజులూ ఒకేలాగే ఉన్నాయి. గోపాల్ ఒక సంవత్సరంలో సంపాదించిన అనుభవాన్ని ఒకే రోజులో సంపాదించిన నేను, ప్రతిరోజూ ఆమె చూపులను ఆస్వాదిస్తూ ఆమె ఊహలలో గడిపేస్తూ ఉన్నాను. అప్పుడప్పుడూ గోపాల్ నా లోకంలోకి వచ్చి "రేయ్, నీకు అంతగా ఇష్టం ఉంటే వెళ్లి చెప్పేయ్ రా. తనంటే నీకిష్టమని. ఆలస్యం చేస్తే ఎవడో వచ్చి తన్నుకుపోతాడు" అని నాకు ఉచిత సలహాలు ఇస్తూ ఉండేవాడు. దాంతో ఓ నెలరోజులపాటు నేను, కీర్తన, నా ఊహలు, మధ్యలో మా గోపాల్ గాడి ఉచిత సలహాలు, ఇదే నా లోకం.

అప్పుడు ఎదురైంది, నా జీవితంలో మరొక మలుపు.

(సశేషం)

తొలిప్రేమ - 2

2010-09-24T22:31:00.007+05:30

దీనికి ముందు తొలిప్రేమ - 1 చదవండి.

మొట్టమొదటి రోజు.. క్లాసు మొదలయ్యేసరికి మేమంతా మెదడువాపు వ్యాధి వచ్చిన వాళ్లలాగా ఉన్నాము. మొదటి క్లాసు కావడంతో అందరూ ఎంతో ఉత్సాహంగా ఉన్నారు. ఇంతలో టీచరు రానే వచ్చింది. రాగానే పరిచయం చేసుకుని మమ్మల్ని కూడా ఒక్కొక్కరినీ పరిచయం చేసుకోమంది. ఆ కార్యక్రమం పూర్తవ్వగానే పాఠం మొదలుపెట్టేముందు తన పూర్వానుభవం గురించి, తన గత విద్యార్థుల గురించి, చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. దాంతో నేను ఉండబట్టలేక (అంటే సినిమాలు ఎక్కువగా చూస్తాను కదా, పైగా ఒక సంవత్సరం పాటు ప్రభుత్వ కళాశాలలో చదివిన అనుభవం కూడా తోడై) "అందరూ చెప్పేదే కదా. కొత్తగా ఎదైనా చెప్పండి మేడమ్" అని అనేశాను. దాంతో కలకత్తా కాళీ లాగ వీరంగమెత్తుతూ విరుచుకుపడింది నా మీద. ఏం చెయ్యాలో తెలియక చేతిలో ఉన్న డస్టర్ తీసుకుని నా మొహం మీదకి విసిరింది. అది ధబాలున వచ్చి తగలడంతో నాకు మా అమ్మ గుర్తొచ్చింది.

"అమ్మా!!! బాబోయ్!!!" అని అరుస్తూ తలకి చెయ్యి అడ్డు పెట్టుకుని ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి లేచా. చుట్టూ చూస్తే చీకటి. బయ్యిమంటూ అలారం చప్పుడు. ఇదంతా కలా, అని అనుకున్నా కాని నొప్పి మాత్రం నిజంగానే విపరీతంగా ఉంది. తీరా జరిగిందేంటంటే మా గోపాల్ గాడు అలారం ఆపుదామని ప్రయత్నిస్తే ఎంతసేపటికీ ఆగలేదని తీసి నిద్రలో విసిరి కొట్టాడట. అది వచ్చి నా తల బద్దలుకొట్టింది. ఏం చేస్తాను? నా టైం బాగోలేదని అనుకుంటూ లేచి టైం చూస్తే 4:15. ఐదు గంటలకి స్టడీ అవర్స్ మొదలవుతాయి.

"ఏ...ం... టి... రా..... చప్పు….డు..." ప్రపంచంలో ఉన్న నీరసమంతా ఈ గొంతులోనే ఉందేమో అన్నట్టు వినిపించింది మా ప్రభు గాడి గొంతు. కష్టపడి వాణ్ణి నిద్రలేపి నేను స్నానానికి వెళ్లాను. తిరిగి వచ్చేసరికి ప్రభు మెలకువగానే ఉన్నాడు కాని గోపాల్ మాత్రం చచ్చిన శవంలాగ పడున్నాడు.

"సచ్చినోడా... లేరా రేయ్... నా నిద్ర చెడగొట్టి, బుర్ర బద్దలగొట్టి ఎంత హాయిగా నిద్రపోతున్నావో" అంటూ నా పగంతా తీర్చుకున్నట్లు నడ్డిమీద ఒక్క తన్ను తన్నా. పాపం వాడిక్కూడా వాళ్ల అమ్మ గుర్తొచ్చినట్టుంది. "అమ్మా..." అంటూ గట్టిగా కేక పెట్టి లేచి కూర్చున్నాడు.

కొత్త పుస్తకాలు, కొత్త బట్టలు, కొత్త సంచీ, వెరసి, కొత్త పెళ్లికొడుకుల్లాగ తయారయ్యి ముగ్గురం క్లాసుకు బయలుదేరాం. దారిలో భోజనశాల(మెస్)లో పాలు తాగడానికి వెళ్లాం. సున్నపునీళ్లలా ఉన్న ఆ పాలని అమృతంలా మార్చిన గోపాల్ గాడి బోర్నవిటా గురించి మాట్లాడుకుంటూ స్టడీ అవర్ లోకి వెళ్లి కూర్చున్నాం. ఆ ప్రదేశాన్ని చూడగానే యుద్ధఖైదీలని చెరసాలలో బంధించి వారికి సమయపాలన, క్రమశిక్షణ, నిబద్ధత లాంటి వాటిల్లో శిక్షణ ఇస్తున్నట్లు అనిపించింది. మా కుర్చీలని ఈడ్చుకుంటూ మాకోసం నియమించిన జాగాలో కూర్చున్నాం. జైలులాంటి ఆ ప్రదేశంలో నాకు ఊరట కలిగించే విషయం ఏదైనా ఉందంటే, అది గోపాల్, ప్రభు, నాతో ఉన్నారనే. ఆ ఒక్కరోజులోనే వాళ్లిద్దరూ నాకు బాగా దగ్గరైపోయినట్లు అనిపించింది. ప్రభు ఒక 'అయోమయం జగన్నాధం' లాంటివాడు. గోపాల్ చూస్తే 'బిందాస్'.

"మొదటిరోజు కాబట్టి ఊరుకుంటున్నాను. రేపటినుండి ఎవరైనా ఆలస్యంగా వచ్చారంటే చెమడాలు ఒలిచేస్తా" అంటూ మళ్లీ అదే కంచుకంఠం. ఇంకెవరు? పొద్దున్నే మొదలైందా గోల, అనుకుంటూ పుస్తకాలు తీసి చదవడం మొదలుపెట్టాం. "మనిషికి పూర్వానుభవం ఎప్పటికైనా ఉపయోగపడుతుంది" అని ఏ మహానుభావుడన్నాడో కాని, మా గోపాల్ విషయంలో అది ఖచ్చితంగా నిజం. ఒక సంవత్సరంనుండి హాస్టల్లో ఉన్నందుకు వాడి పంచేంద్రియాలు ఒకదానితో ఒకటి బాగా సహకరించుకుంటున్నాయి. తనకి కూడా తెలియకుండా నిద్రపోగల మాయగాడు గోపాల్. ఒకపక్క మిగతావాళ్లు పాపం తూగుతూ వార్డెన్ కి దొరికిపోయి తిట్లు తింటుంటే మరోపక్క మావాడు మంచి స్లీపేసేస్తున్నాడు. వాడు పడుకున్నట్లు వాణ్ణి చూస్తే ఎవ్వరికీ అనిపించదు. కూర్చున్నవాడు కూర్చున్నట్టే, కావాలంటే నిలబడైనా, ఆఖరికి కళ్లు తెరిచి కూడా నిద్రపోగల సమర్ధుడు.

అక్కడ తిట్లపురాణం ముగించుకుని ఇటుగా వస్తున్న వార్డెన్ ని చూడగానే ప్రభుకి ముందే వణుకు పుట్టింది. దానికితోడు, సరిగ్గా వార్డెన్ మూడడుగుల దూరంలో ఉండగా నిద్రపోతున్న గోపాల్ ఒక్కసారిగా లేచి ప్రభువైపుకు తిరిగి "ఒరేయ్, ఆ ఆర్గానిక్ మెటల్స్ చాప్టర్లో బెంజీన్ ఫార్ములా గురించి ఇచ్చాడు కదా, అది ఒకసారి చెప్పవా" అని అడిగాడు. ఇంకేముంది, మన హీరో బిత్తరచూపులు. అది చూసిన వార్డెన్ ప్రభు దగ్గరికి వెళ్లి "అడుగుతున్నాడుగా, చెప్పు.." అన్నాడు. ఎంతసేపటికీ జవాబు రాకపోయేసరికి "గోపాల్ ని చూసి సిగ్గు తెచ్చుకో. ఇప్పటికైనా వాడిలా చదవడం నేర్చుకో. బాగుపడతావ్" అని తన స్టైల్లో ఉపన్యాసం ఇచ్చి వెళ్లిపోయాడు. ప్రభు ఇంక కోపం తట్టుకోలేక గోపాల్ ని తిట్టేలోపే శ్రీ శ్రీ శ్రీ నిద్రానందస్వామి వాణ్ణి ఆవహించేశాడు.

ఇన్ని ఝలక్ లతో మొదలైన ఆ మొదటిరోజు స్టడీ అవర్ ముగించుకుని టిఫిన్ చెయ్యడానికి వెళ్లాం. అక్కడ చూడాలి, బండరాళ్లలాంటి ఇడ్లీలు, టెన్నికాయిట్ రింగ్ లాంటి వడలు కనిపించాయి. పక్కన చూస్తే నీళ్లలో రంగేసినట్లు ఉంది వేరుశనగ పచ్చడి. ఇంకోపక్క నీళ్లమీద తేలుతూ ఉల్లిపాయలు కనిపించాయి. అది సాంబార్ కాబోలు అనుకున్నా. ఇంట్లో పంచభక్ష్యపరవాన్నాలు అలవాటైన నాకు అక్కడ వైతరణీ నది కనిపించింది. ఏ జన్మలో చేసిన పాపం ఆ జన్మలోనే అనుభవించాలన్నది కలియుగధర్మం కదా అని అప్పుడు నాకనిపించింది. అంత రొచ్చులోంచి ఏదో కష్టపడి కడుపు నింపుకుని తొమ్మిదింటికల్లా క్లాసుకి బయలుదేరాము.

(సశేషం)

దీని తర్వాత తొలిప్రేమ - 3 ని చదవండి.

తొలిప్రేమ - 1

2010-09-21T15:38:00.005+05:30

"నాన్నా, దిగులు పడకురా.. ప్రతి నెలా నిన్ను చూడడానికి వస్తాంలేరా. అన్నట్టు చెప్పడం మర్చిపోయా. రోజూ తలకి నూనె రాసుకో. త్వరగా పడుకో. తెల్లవారుఝామునే నిద్ర లే. బాగా చదువు. చదువులే మనకు ఆస్తులు......." అంటూ మా అమ్మ మొదలుపెట్టిన సూక్తిముక్తావళిలో నా బుల్లి మెదడు కొట్టుకుపోతోంది. మామూలుగా తన మాటలు అసలు పట్టించుకోని నేను ఆ రోజు అదేదో సినిమా కథ వింటున్న హీరో లాగా ఉండిపోయా. ఆ తరవాతి రోజు నుండి హాస్టల్లో ఉండబోతున్నాననే కాబోలు. ఇంట్లో ఉంటే అన్నీ తనే చేస్తుంది, కాకపోతే హాస్టల్లో చెయ్యడానికి ఎవ్వరూ ఉండరు కదా. పైగా నేను శ్రద్దగా వింటుంటే మా నాన్నగారు అదేదో ప్రపంచంలో ఎనిమిదో వింతలాగ నావైపు చూడడం మొదలుపెట్టారు. ఇదంతా మా ఎదురింటాయన వల్ల వచ్చింది. చిన్నప్పుడు క్రికెట్ ఆడుతూ ఆయన ఇంటి అద్దాలు పగలగొట్టాననో, లేక ఆయన స్కూటర్ టైర్లల్లో గాలి తీసేవాడిననో, ఆయనకి నేనంటే పడదని నాకు ఎప్పుడూ అనిపించేది, అది ఇప్పుడు నిజమని అనిపిస్తోంది.

ఒకానొక చల్లని సాయంత్రం మా అమ్మ నాన్నగారు వాకింగ్ కి వెళ్లినప్పుడు నాకు శనిలాగ, వాళ్లకి ఆయన తగిలాడు. ఇంకేముంది? చిత్తు కాగితాలనుండి చెత్త రోడ్లదాక, పక్కింటి పరంధామంగారి నుండి పార్లమెంట్లో ప్రధానమంత్రిదాకా వారు చర్చించని అంశమే లేదు. ఎన్నున్నా సరే, ఈనాటి తల్లిదండ్రులను మైమరపించే ముఖ్యమైన అంశాలు రెండు; పిల్లల చదువులు, పెళ్లిళ్లు. ఇంక వారి ఆలోచనాప్రవాహానికి ఆనకట్ట వేసేవారే లేకుండా పోయారు. మా అమ్మయితే రోజులు బాగాలేవని, మంచి మార్కులు తెచ్చుకోకపోతే మంచి భవిష్యత్తే లేదని అంటే, దొరికిందే సందని ఆయన రెచ్చిపోయి మరీ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. చదువుకోకపోతే మంచి కాలేజిలో సీటు రాదని, అది లేకపోతే మంచి ఉద్యోగాలు అస్సలు దొరకవని, సర్టిఫికెట్లు చేతబట్టుకుని రోడ్లవెమ్మట తిరగాలని, ఒక దెయ్యం సినిమా అక్కడికక్కడే తీసి చూపించేశాడు.

ఆ దృశ్యాన్ని ఊహించుకుంటూ మా అమ్మ, అదేదో దోష నివారణ కోసం యజ్ఞాలు చెయ్యాల్సినట్టు దిగాలుగా ఏం చెయ్యలి అని అడిగింది. ఇంక ఆయన ఊరుకుంటాడా, చిత్రగుప్తుడి చిట్టా విప్పి రాష్ట్రంలో ఉన్న కార్పొరేట్ కళాశాలలన్నిటినీ కళ్లకు కట్టినట్టు చూపించేశాడు. అక్కడ చేర్పిస్తే వాళ్లే అన్నీ చూసుకుంటారని, నూటికి తొంభై తొమ్మిది శాతం మార్కులు తెప్పించడమే వాళ్ల పని అని, తెగ నూరిపోశాడు. నా లాగ బేవర్స్ గా తిరిగే వాళ్ల అక్క కొడుకు వీటివల్ల ఎంత ప్రయోజకుడయ్యాడో వివరించాడు. ఇంకేం కావాలి? ఇక మా అమ్మ ఆయన ఇచ్చిన సలహాకి మురిసిపోతూ నన్నో గొప్ప స్థానంలో ఊహించుకుంటూ ఇంటికి వచ్చి బాంబు పేల్చింది. కట్ చేస్తే, ప్రస్తుతం.

మా అమ్మ ఎదురుచూసిన రోజు రానే వచ్చింది. నన్ను తీసుకెళ్లి ఆ హాస్టల్లో దిగబెట్టారు. అక్కడ వార్డెన్ బక్కచిక్కిన కాటికాపరిలాగ ఉన్నాడు. ఆ తలకి ఏనాడూ తైలసంస్కారం చేసిన పాపాన పోలేదనుకుంట. చింపిరి జుత్తేసుకుని, చేతిలో ఒక గూర్ఖావాడి కర్ర పట్టుకుని వచ్చేపోయే విద్యార్థులందరినీ వాడి కంచుకంఠంతో బెదిరిస్తూ బెంబేలెత్తిస్తున్నాడు. మా నాన్నగారు ఆయన దగ్గరికి వెళ్లి, "సార్, మా అబ్బాయి చాలా తెలివైన వాడు. కాస్త శ్రద్ద తక్కువ. ఎలాగోలాగ వాడు బాగా చడివి ర్యాంకు తెచ్చుకునేలా చెయ్యండి" అని చెప్పగా ఆయన "మీరు ఇంక అన్నీ మర్చిపోండి సార్. గాడిదని కూడా గుర్రాన్ని చెయ్యగల చరిత్ర ఉన్న కళాశాల సార్ మాది" అంటూ మా అమ్మానాన్నలని సాగనంపి వెంటనే నా వైపు ఒక రాజనాల లుక్కిచ్చి "ఇంక నే పనైపోయినట్లే. ఒళ్లు దగ్గర పెట్టుకుని ఉండాలి" అన్నాడు. అది చూడగానే NTR స్టైల్లో ఒక పెద్ద డైలాగు వదలాలనిపించినా, నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకుని నా గదిలోకి వెళ్లిపోయా. మా అమ్మ నాన్న వెళ్లిపోగానే, ఇంక నా కన్నీరు కట్టలు తెంచుకువచ్చాయి. ఇక నన్ను నేను ఓదార్చుకుంటూ అలాగే గది మొత్తం సర్దుకున్నాను. అంత పెద్ద గదిలో అక్కడ నేను ఒంటరిగా నిలబడి ఉండటం చాలా వింతగా అనిపించింది. నా రూంమేట్స్ ఎవరెవరు ఉంటారో అని అనుకుంటూ ఉండిపోయా. రెండేళ్లు ఇంటికి దూరంగా ఉండాలన్న ఆలోచనే దుర్భరంగా ఉంది. అమ్మ చేతి ఫిల్టర్ కాఫీ, ఆవకాయ అన్నం, నాన్న జేబులోంచి కొట్టేసే పాకెట్ మనీ, నాన్న పెట్టే చీవాట్లు, అమ్మ గారాబం, వీటన్నిటికీ దూరంగా రెండేళ్లా! అదీ ఈ చెత్త రూంలోనా... తలుచుకుంటేనే బాధగా ఉంది.

నా గదిలో ఇంకా రెండు మంచాలు ఉన్నాయి కానీ ఎవ్వరూ రాలేదు. దాంతో కాస్త చల్ల గాలికి తిరిగినట్లుంటుందని అలా గేటుదాకా వెళ్లగా, అక్కడ నాలానే ఇంకొకడు అమ్మానాన్నలకి టాటా చెబుతూ ఏడుస్తూ కనిపించాడు. నేనేదో హీరోలాగ వెళ్లి వాడిని ఓదారుస్తూ ధైర్యం చెబుతుంటే, వాడు బెంగతో ఏడవట్లేదని, మాకు ఆ మరుసటి రోజు మొదలు ప్రతిరోజూ ఉదయం 4:30 నుండి రాత్రి 11:30 వరకూ క్లాసులు ఉంటాయని, ఆటపాటలు, సినిమాలు, వినోదాలేవీ ఉండవని, ఇంక బతుకంతా చదువుతూనే ఉండాలని, అందుకనే ఏడుస్తున్నానని చెప్పాడు. అసలే కోతి, ఆ మీద దెయ్యం పట్టెను, ఆ మీద ఈతకల్లు తాగెను, ఆ మీద తేలు కుట్టెను అన్నట్టు, ఆ వార్త నాకు పిడుగుపాటు అయ్యింది. అయినప్పటికీ ఆ వార్త పుకారై ఉంటుందని నాకు నేనే ధైర్యం చెప్పుకుని, మళ్లి కట్టలు తెంచుకుబోతున్న నా దుఃఖానికి ఆనకట్ట వేసుకుంటూ నా గది వైపుకి నడవడం మొదలుపెట్టా.

అలా ఈడ్చుకుంటూ గదికి వచ్చిన నాకు లోపల ఇంకొకడు కనిపించాడు. తన పేరు గోపాల్ అని పరిచయం చేసుకున్నాడు. తను అక్కడ గత సంవత్సరంనుండే ఉంటున్నాడట. 10వ తరగతి తర్వాతే చేరాడట. అది విన్న నాకు వీడికి కూడా నాకున్నట్టే ఒక చెత్త ఎదురింటివాడు ఉన్నట్టు, వాడికి వీడంటే పీకలదాకా కోపం ఉన్నట్టు, వీడి తల్లిదండ్రులకు ఇలాంటి సలహా ఇచ్చి వీడి పీడ వదిలించుకున్నట్టు కనిపించి ఒక్కసారిగా ఫక్కున నవ్వేశా. పాపం నా నవ్వుకు అర్థం తెలీక కంగారుపడ్డాడు గోపాల్. బహుశా జీవితం అంటే ఇంతే కాబోలు.

"హాస్టల్ కి కొత్తా?" అడిగాడు గోపాల్.

"అవును" అంటూ తలూపా నేను.

గోపాల్ ఏదో అనబోతుండగా ధబాలున తలుపు తెరుచుకుంది. ఒక బక్కచిక్కిన కుర్రాడు ప్రపంచంలో ఉన్న సామానంతా మోసుకుంటూ లోపలికొచ్చాడు.

"హాయ్, నా పేరు ప్రభు. వార్డెన్ సంతకం కావాలి. ఎక్కడ కలవాలో కొంచెం చెప్పవా" అని అడిగాడు.

"తిన్నగా వెళ్లి ఎడమ పక్కకి తిరుగు. ఆ వసారాలో చివరికీ ఉన్న గదిలో ఉంటాడు," అన్నాడు సర్వజ్ఞాని అయిన గోపాల్.

అలా వెళ్లిన ప్రభు అరగంట తర్వాత తిరిగొచ్చాడు. తన రైలు ఆలస్యంగా నడిచిందని, దాంతో సమయానికి రాలేకపోయాడని, తన ప్రయాణ గాధని వర్ణించుకొచ్చాడు. ఇంక ఒకళ్లనొకళ్లు పరిచయం చేసుకుని పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకుంటూ ఉండిపోయాం. ఇంతలో గోపాల్ "సమయం మించిపొతోంది. వార్డెన్ మనల్నందర్ని 8:30 కి కలుస్తానన్నాడు. ఏదో మాట్లాడాలట. కాబట్టి త్వరగా భోజనం చేసి వద్దాం పదండి" అన్నాడు.

భోజనం ముగించుకుని, వార్డెన్ చెప్పిన సోది విని తిరిగొచ్చేసరికీ 10:30 అయ్యింది. తిండి ఫర్వాలేదనిపించినా, మా దినచర్య మాత్రం దారుణంగా అనిపించింది. ఇంతకీ ఈ వార్డెన్ మమ్మల్ని పోటీ పరీక్షలకే చదివిస్తున్నాడా, లేక ఎదైనా కోవర్ట్ ఆపరేషన్ కోసం పని చేయిస్తున్నాడా అన్నట్లు ఉంది ఆ షెడ్యూలు. ఇంక నా కళ్లు మూతలు పడుతూండటంతో నడుం వాల్చాం. "ఒక్క ఐడియా మీ జీవితాన్ని మార్చేస్తుంది" అన్న మాటలో ఎంత నిజం ఉందో అనుకుంటూ, రాబోయే సంవత్సరంలో నా జీవితం ఎన్ని మలుపులు తిరుగుతుందో అని అనుకుంటూ నిద్రలోకి జారుకున్నా.

(సశేషం...)

దీనికి తర్వాత తొలిప్రేమ - 2 చదవండి.

నా స్నేహితుడు రచించిన ఆంగ్ల బ్లాగ్ లింక్ క్రింద ఇస్తున్నాను.

http://argetslam.blogspot.com/2010/07/first-love-part-i.html

తొలిప్రేమ

2010-09-21T04:16:00.003+05:30

ఇక్కడ తేదీ చూస్తుంటే నా గత బ్లాగు రాశాక చాలా విరామం వచ్చినట్టు అనిపిస్తోంది. ఏదైతే ఏంటిలెండి, ఈ సారి ఒక మంచి రచనతో మీ ముందుకు వస్తున్నాను.

ఇది నా స్నేహితుడు ప్రశాంత్ తన ఆంగ్ల బ్లాగులో రాశాడు. తన స్నేహితుడి కథని ఆధారంగా చేసుకుని రాసిన కథ అని చెప్పాడు. నాకు నచ్చడంతో దాన్నే తెలుగులోకి తర్జుమా చేసి మన తెలుగు పాఠకులకు అందించాలని ఈ చిన్ని ప్రయత్నం. అక్కడక్కడా మన తెలుగు పాఠకులకి అనుగుణంగా ఉండాలని అచ్చంగా తర్జుమా చెయ్యకుండా కాస్త నా రచనాశైలిని ఉపయోగించా. ఈ చిన్ని ప్రయత్నం మీకందరికీ నచ్చుతుందని అనుకుంటున్నా.

ప్రశాంత్ దీన్ని మొత్తం అయిదు భాగాలుగా రచించాడు. కాబట్టి నేను కూడా అదే రీతిని అనుసరిస్తున్నాను.

చిలక పోయి ఆక్టోపస్ వచ్చే ఢాం.. ఢాం.. ఢాం.. - 2

2010-07-24T13:58:00.002+05:30

నేను గతంలో రాసిన చిలక పోయి ఆక్టోపస్ వచ్చే ఢాం ఢాం ఢాం అన్న వ్యాఖ్యానానికి చిత్ర రూపం...

మీ
ఉదయ్ శంకర్...

మనిషికీ, జంతువులకూ పోలికా???

2010-07-17T19:41:00.000+05:30

చాలా సందర్భాల్లో మనుషులను జంతువులతో పోలుస్తూ ఉంటాం మనం. ఆ పోలికల వెనుక ఉన్న కొన్ని చిత్రమైన సంఘటనలు, నా సొంత అనుభవాలు, మేళవించిన ఈ తదుపరి బ్లాగ్ మరి కొన్ని రోజుల్లో...

చిలక పోయి ఆక్టోపస్ వచ్చే ఢాం.. ఢాం.. ఢాం..

2010-07-15T22:00:00.003+05:30

ఈ రోజుల్లో పిల్లలు పుట్టకముందు నుండే వాళ్లకి ఇంగ్లీషు నేర్పించాలని ప్రతి తల్లీ తండ్రీ ఉవ్విళ్లూరుతున్నారు. ఆంగ్ల భాష మాట్లాడటం తప్పేమీ కాదు, కానీ మాతృభాషని మర్చిపోకుండా ఉంటే చాలు. ఈ తరం పిల్లలకు "తారంగం తారంగం తాండవకృష్ణా తారంగం" పద్యం తెలీదు కాని, "ట్వింకిల్ ట్వింకిల్ లిటిల్ స్టార్" అంటే అందరికీ తెలుసు. పొట్టి శ్రీరాములు గారు తెలీదు కాని పాప్ స్టార్ మైకేల్ జాక్సన్ తెలుసు. ఇక్కడ తప్పు ఎవరిది అని చెప్పడమో, లేక వాదోపవాదాలకి తావినివ్వడమో నా ఉద్దేశం కాదు. కేవలం మన భాషని బ్రతికించమని మనవి చెయ్యడమే ఒక తెలుగువాడిగా నా బాధ్యత అనుకుంటున్నాను.

మీకు గుర్తుంటే, మనకి చిన్నప్పుడు "తోక పోయి కత్తి వచ్చె ఢాం ఢాం ఢాం" అని ఒక పద్య రూపంలో ఉన్న పాట ఒకటి ఉండేది. మొన్నీమధ్య జరిగిన FIFA 2010 ఫుట్ బాల్ టోర్నమెంట్ లో "పాల్" అనే ఒక ఆక్టోపస్ జోస్యం చెప్పిన సంగతి అందరికీ తెలిసినదే. ఇది విన్నప్పుడు నా మనసులో ఈ పాట గుర్తొచింది. "చిలక పోయి ఆక్టోపస్ వచ్చె ఢాం ఢాం ఢాం" అని. అందుకే, ఈ బ్లాగు.

ఇక విషయానికొస్తే ఇటీవలే తెలిసిన వార్త ఏంటంటే ఇది జరిగినప్పటినుండీ మన దేశ రాజధాని ఢిల్లీలో ఉన్న పెంపుడు జంతువుల దుకాణాలన్నిటిలో ఆక్టోపస్ ల కోసం ప్రజలు తండోపతండాలుగా వచ్చి అడుగుతున్నారని సమాచారం. ఆక్టోపస్ లు దొరకడం కష్టమని కొందరు, దొరికినా అంత ధర భరించడం కష్టమని మరి కొందరు, పెంపుడు ఆక్టోపస్ కోసం ఎంతైనా ఖర్చు పెట్టటానికి సిద్దమని ఇంకొందరు, ఇలా ఎవరికి వారు అనుకుంటున్నారు. ఇదిలా ఉంటే, ఆక్టోపస్ లను పెంచుకోవడం ఎంతవరకూ చట్టబద్దం అన్నది ఇంకొక ప్రశ్న.

Convention on International Trade in Endangered Species (CITES) లో Appendix 1 లో ఆక్టోపస్ జాతి జంతువులను పెంచుకోవడం చట్టరీత్యా నేరమని ఉంది. ఐతే దీనికున్న గిరాకీకి చట్టవ్యతిరేకంగా దిగుమతి చేసి ఇక్కడ అమ్మకాలు జరిపే అవకాశం కూడా లేకపోలేదు. WWF (World Wildlife Fund) వారికి ఇదొక పెద్ద సమస్యగా మారిపోయింది. ఆక్టోపస్ ల వేటగనుక వీరందరూ ఊహించిన రీతిలో జరిగినట్లైతే ఈ జాతి అంతరించిపోయే ప్రమాదం కూడా ఉందని వీరి అభిప్రాయం. ఏది ఏమైనా సరే, ఎవ్వరేం చేసినా సరే, ప్రాణికోటికి నష్టం కలిగించకుండా ఉన్నంతవరకూ సమర్ధించవచ్చు. ప్రకృతిలో సమతౌల్యానికి భంగం కలిగించే విధంగా ఉన్నదాన్ని సమర్ధించడం సాటి మానవులుగా ఎంతమాత్రమూ సమంజసం కాదు.

వేటూరి గారికి నివాళి...

2010-07-13T20:23:00.001+05:30

నాకున్న ఈ మిడిమిడిజ్ఞానంతో వేటూరి సుందరరామ్మూర్తి గారి గురించి రాయటానికి అనర్హుడిని అని నాకు తెలుసు. కాకపోతే ఇటీవలే శేఖర్ కమ్ముల వేటూరి గారి మీద రాసిన ఒక పద రాజీవమును చదివాక నాలో ఉన్న రచయిత మేల్కొని నన్నే విమర్శిస్తున్న ఈ క్షణాలలో ఈ చిన్ని ప్రయత్నము చేస్తున్నాను.

వేటూరి గారి పేరు వినగానే నాకు గుర్తొచ్చే మొట్టమొదటి పదం, పాట "యమునా తీరం". ఆయన కలంనుండి జాలువారిన ఆణిముత్యాలు అనన్యమైనవి ఉండొచ్చు కాని మా ఈ తరానికి వేటూరి గారు శేఖర్ కమ్ముల చిత్రాలకు రాసిన అపురూప కావ్య కల్పనలు మాత్రమే తొలుత గుర్తొస్తాయి. ఆ తరం నుండి ఈ తరం వరకూ అందరికీ చిరపరిచితులై తెలుగును మరచిపోయి మమ్మీ డాడీ సంస్కృతికి అలవాటు పడిన తెలుగు వారికి తెలుగుదనాన్ని పరిచయం చేసిన మహానుభావుడు మన వేటూరి.

మే 22న ముంబాయి లో ఉన్నప్పుడు ఎందుకనో వార్తలు చూస్తూండగా ఆ మహానుభావుడు కనుమూసిన విషయం తెలిసి కొంచెం బాధగా అనిపించింది. కానీ వేటూరి గారిపై శేఖర్ రాసిన వ్యాఖ్యానం చదవగానే వేటూరి గారితో ప్రత్యక్షంగా ఎటువంటి అనుబంధమూ లేని నాకే కళ్లు చెమర్చాయి. అలాంటిది శేఖర్ కి తన అనుబంధాల గురించి రాస్తున్నప్పుడు హృదయం ద్రవించిపోయిందంటే అతిశయోక్తేమీ కాదు. అంతటి బాధలో తన భావోద్వేగాల్ని ఎంతో అద్భుతంగా మలిచి రచించినందుకు, మనకి తెలుగుదనంలోని కమ్మదనాన్ని రుచి చూపించిన వేటూరి గారికి నివాళిగా అర్పించిన శేఖర్ కి ఇవే నా హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు.

నేను NIT Warangal లో ఉన్నప్పుడు ఒకసారి శేఖర్ కమ్ములని కలిసే అవకాశం వచ్చింది. అప్పుడు మాటల్లో ఒకానొక సందర్భంలో శేఖర్ ని తన సినిమాల్లో పాటల గురించి అడిగితే వేటూరి గారి గురించి చెబుతూ అన్నారు, "ఆయన సరస్వతీ పుత్రుడు.. నిజానికి నా సినిమాల్లో పాటలు ఆయన రాయరు. ఆయన కలం మీద కూర్చుని సాక్షాత్ సరస్వతీ దేవే రాస్తుంది.." అని. ఆ మాటల్లో ఎంత నిజం ఉందో వేటూరి గారి మరణ వార్త విన్నప్పుడు సరస్వతీ దేవికి కూడా కంటతడి వచ్చుంటుందని అనుకుంటున్నాను. ఆమె కళ్లనుండి రాలిన ఆ కన్నీటిబొట్లు ఒక్కొక్కటీ ఒక్కో వేటూరిగా మారాలని, తెలుగు చలనచిత్ర రంగంలో తెలుగు భాష అంతరించిపోకుండా ఉండాలని ఆశిస్తూ…

మీ

ఉదయ్ శంకర్ యర్రమిల్లి.

P.S: శేఖర్ రాసిన వ్యాఖ్యానం ఈ క్రింద తెలిపిన లింక్ లో చదవచ్చు.

http://www.idlebrain.com/news/2000march20/sekharkammula-veturi.html